Trots!

 

5 tibetanen

Vanmorgen ben ik weer mijn dag begonnen met de 5 Tibetanen. Waarom het nodig is om dat zo expliciet te noemen? Omdat ik er trots op ben!

Na weer een gebroken nacht door een onrustig slapend ziek kind, lag ik toen de wekker ging nog doodmoe in bed met maar één wens: nog heel lang verder mogen slapen! Helaas, de dag ging gewoon weer beginnen. En ondanks stevige tegenzin ben ik toch mijn 5 Tibetanen gaan doen.

De 5 Tibetanen zijn 5 yogaoefeningen die je ieder 21 keer achter elkaar uitvoert. Het idee is dat door deze oefeningen te doen energie vrijkomt in je lichaam (chakra’s) en je vol energie de dag in gaat. Het zijn best pittige oefeningen. Je bouwt gelukkig rustig aan op , startend met 3 herhalingen van iedere oefening en dan iedere week 2 herhalingen erbij. Die opbouw hielp mij in ieder geval om het vol te houden en in een ritme te komen. De eerste weken, als je nog maar weinig herhalingen doet, vond ik de drempel relatief laag om ze ook echt te doen. Het is maar een paar minuutjes. Wat voor mij ook hielp om het tot nu toe vol te houden is dat je bij de eerste oefening van de 5 Tibetanen niets anders doet dan rondjes draaien. Dat vind ik zo’n relaxt begin! En als ik dan toch bezig ben…..

Inmiddels doe ik al 17 herhalingen. Ik bouw niet stipt iedere week door, maar probeer vooral te luisteren naar wat mijn lichaam hierover aangeeft. Tot nu toe kwam er iedere keer een dag dat ik het gevoel had dat ik kon opbouwen. Soms na een week, soms eerder en soms later. Dat luisteren naar mijn lichaam in plaats van strikt een schema te volgen kost me soms moeite (want ik doe dingen graag zoals ze horen….), maar werkt voor mij in dit geval heel goed. Iets om steeds vaker te doen: uit mijn hoofd, uit de schema’s en hoe het hoort en terug naar mijn lichaam en gevoel (hé, daar is de mindfulness weer:-)).

En dat gevoel van trots? Daar ga ik lekker de rest van de dag van genieten!

 

Wannabe yogi

zee

Er zijn een heleboel (en steeds meer) dingen die ik graag wil leren, wil kunnen of wil zijn. En één daarvan is yogi zijn. Althans wat ik denk dat een yogi is:-)

In mijn beleving (dit is dus geen officiële definitie, maar mijn persoonlijke beeld) is een echte yogi het toppunt van acceptatie en liefdevolle vriendelijkheid. Met respect voor al het leven en weinig ego. En daarnaast bezig zijn met meditatie, asana’s, pranayama en gezonde voeding. Het eten van verse en pure producten, afgestemd op wat jouw lichaam aangeeft nodig te hebben.

Afgelopen week had ik een paar dagen een inzinking. Ik zag vooral half lege glazen, kon me zorgen maken over kleine dingen, zag overal tegenop en er kwam weinig uit mijn handen (waar ik dan natuurlijk weer van baalde…). Die inzinking maakte weer duidelijk voor mij hoe belangrijk liefdevolle vriendelijkheid naar jezelf en anderen (op zulke dagen denk ik ook veel meer onaardige dingen over anderen, sorry!) is en hoe moeilijk het is je niet te verzetten tegen negatieve gevoelens maar deze te accepteren.

Lijden= pijn x verzet. Hoe meer je je verzet tegen de pijn die je hebt (lichamelijk of geestelijk), des te meer last je ervan zult ervaren. Mijn verzet kwam vooral in de vorm van allerlei gedachten over dat ik weer een inzinking had, ondanks alle goede dingen die ik voor mijzelf aan het doen ben. Over dat niks helpt en waarom ik er eigenlijk nog energie in steek en over dat andere mensen vast geen last zullen hebben van dit soort inzinkingen en over dat het eindeloos is. Je ziet het patroon zich aftekenen…. Aan alle kanten verzet in plaats van accepteren dat ik me minder goed voel. Op het moment dat ik in het verzet gaat kan ik eigenlijk ook niet meer achterhalen wat voor negatief gevoel er eigenlijk schuilt onder dat laagje balen/somberheid. Is het verdriet, is het boosheid, is het angst? Zo wordt het moeilijk om lief voor mezelf te zijn en te kijken wat ik nodig heb om voor mezelf te zorgen, zoals ik wel zou doen als één van mijn kinderen zich verdrietig zou voelen. Dan zou ik ze troosten, even vasthouden, luisteren naar waar ze verdrietig over zijn.

Wat heeft geholpen om de inzinking beperkt te houden tot een paar dagen (wat terugkijkend als je je weer goed voelt natuurlijk lijkt als heel kort in plaats van de eindeloosheid als je erin zit) is dat ik ook op de mindere dagen bezig ben gebleven met mijn mindfulnessmeditaties.  Mindfulness heeft natuurlijk ook alles te maken met acceptatie, mildheid en liefdevolle vriendelijkheid.

Er is nog werk te doen op het pad naar yogi zijn:-)