Paarse olifant met gele vlekken

Elmer

Gisteren heb ik op de valreep nog wat gelezen in een boek van de bibliotheek dat terug moest. Sinds dit jaar ben ik voor het eerst in mijn volwassen leven lid van de bibliotheek en ik vind het fantastisch! Ik lijk soms wel een kind in een snoepwinkel zoveel leuks is er te vinden. En omdat het geen geld kost, je ze ook lekker weer terug kan brengen en ze geen permanente ruimte innemen in je huis (dat al meer dan vol is, maar daarover wellicht een andere keer…) leen ik ook regelmatig boeken die ik anders niet gelezen zou hebben. Over meridianen of chakra’s bijvoorbeeld. Of kookboeken, yogaboeken en af en toe een chicklit.  Maar goed, genoeg gejubeld over de bibliotheek want dat was niet waar ik het over ging hebben:-)

Regelmatig haal ik in al mijn hebberigheid zoveel boeken dat ik er niet tegenop kan lezen. Zo ging dat dus ook met dat boek wat ik op de valreep nog even doorlas, het boek Stil van Susan Cain. Het boek gaat, in mijn woorden, over dat extraversie over het algemeen als het summum gezien wordt maar dat er zowel extraverte als introverte mensen nodig zijn op de wereld omdat ze ieder hun eigen voordelen en krachten meebrengen.  Nu ga ik niet verder de inhoud van het boek beschrijven, want daar merk ik van dat het me geen energie geeft. Dan heb ik het idee dat ik heel secuur de inhoud moet gaan weergeven en dat is lastig als je iemand bent die meer globaal dingen onthoudt en dat vooral doet gerelateerd aan de inzichten in de eigen situatie (wat wat anders kan zijn dan hoe het precies in het boek stond). Om een lange verhaal kort te maken: het boek was mijn inspiratiebron van waaruit ik weer op een andere manier tegen bepaalde dingen aan ben gaan kijken.

Hier een aantal van die inzichten: Het is prima om introvert te zijn. Introverte mensen zijn niet perse verlegen, asociaal of onvriendelijk. Introverte mensen hebben ook behoefte aan contact met anderen, maar die contacten zullen ze wel eerder energie kosten dan energie geven. Het is normaal voor introverte mensen om (een sterke) behoefte aan stilte en tijd voor jezelf te hebben, om liever met goede vriendinnen koffie te drinken in de stad dan ’s avonds te gaan stappen en liever gesprekken te voeren die ergens over gaan dan wat te babbelen.

Het lezen gaf mij een heel rustig gevoel omdat ik er zoveel in herkende. Net alsof je erachter komt dat je niet de enige paarse olifant met gele vlekken op de wereld bent maar er nog hele kuddes van rondlopen. Het maakt het makkelijker om uit te gaan van mijzelf, van mijn eigen krachten, in plaats van te verwachten van mijzelf dat ik iets moet worden wat ik eigenlijk echt niet ben. Accepteren dus van dat wat er is (hé, is dat ook niet een van de boodschappen van mindfulness :-)) en daarmee aan de slag in plaats van je ertegen te verzetten en het anders te willen. En wat ik mij en passant ook nog realiseerde is dat ik niet alleen vaak bezig ben van mijzelf te vinden dat ik van een rondje in een vierkantje moet veranderen, maar dat ik dat stiekem ook een beetje bij mijn kinderen doe. Alsof alleen vierkantjes gelukkig zijn. Hup, iedereen in zijn eigen vorm en eigen kracht!

Leve de rondjes en vierkantjes en alle andere vormen, leve de olifanten van alle soorten, kleuren en maten!