Opruimen….

tiny house (tinycentral.com)
tiny house (tinycentral.com)

Komende week komt er een makelaar bij ons langs. Niet dat we ons huis gaan verkopen, maar we hebben wel een taxatie nodig. En sinds ik weet dat die makelaar gaat komen kijk ik opeens met andere ogen naar ons huis. Ineens valt op hoe vol met spullen ons huis is en hoeveel dingen aan ons huis niet afgewerkt zijn (roestend balkon, uit elkaar vallende keuken, afgeleefde vloer, kaal houtwerk etc. etc.). Gek dat je dat op een gegeven moment zelf niet meer ziet totdat er iemand in huis komt die er nog nooit is geweest en helemaal als die persoon ook nog een makelaar is die je huis komt beoordelen. Dat wordt nog een druk weekend…..

Afgelopen jaar heb ik ons huis al eens onder handen genomen volgens de Kondo methode. Ik had toen 3 maanden vrij genomen van mijn werk als een soort adempauze. Om mezelf te resetten, uit de overlevingsstand te komen, nieuwe ideeën en inspiratie op te doen en eens de stand op te maken na een lange periode waarin ik geen plezier meer had in mijn werk. In eerste instantie had ik hele lijsten met dingen die ik wilde gaan doen tijdens die maanden. Daar werd ik vervolgens zo onrustig en opgejaagd van dat ik die lijst snel weer heb weggegooid. Vaak voorkomende vraag van mensen die hoorden over mijn sabbatical was of ik op reis ging of misschien een boek ging schrijven. Het was grappig om de reacties te zien als ik aangaf dat ik eigenlijk vooral helemaal niks ging doen.

Dat niks werd uiteindelijk veel lezen, wandelen en…. opruimen. Ik kan ontzettend moeilijk dingen weggooien (en inmiddels zijn mijn kinderen ook zo :-(), dus je kunt je misschien voorstellen dat ons huis langzaam dichtgeslibt is. Jarenlang heb ik hiervoor mijn ogen gesloten en was er eerlijk gezegd ook geen tijd en energie voor. En als de volheid me dan aanvloog en ik behoefte had aan meer ruimte dan zag ik de oplossing vooral in een groter huis en niet in minder spullen. Totdat ik aan het begin van mijn sabbatical een documentaire zag over mensen in Amerika die bewust in een heel klein huis gingen wonen (We the tiny house people van Kirsten Dirksen). Dat was een behoorlijke eye-opener. Hoeveel spullen heb je eigenlijk nodig?

opgeruimd

Met het boek van Marie Kondo ben ik toen een groot deel van het huis doorgegaan, beginnend bij de kledingkasten. Met de kleding was ik goed op dreef en kon ik zo een heleboel uit de kast halen wat ik al jaren niet meer aanhad en doorgegeven kon worden. Vervolgens ging ik door naar de boeken. Moeilijk, want ik vind boeken heel fijn (om te lezen en te hebben)…. Maar goed, ruimte in de kasten ontstaat niet vanzelf dus ook bij mijn boeken ben ik gaan kijken welke boeken mij blij maken en welke minder (de vraag die Marie Kondo je bij alles laat stellen is: doe it spark joy?) En toen ging ik, achteraf gezien, de fout in. Want in plaats van de uitgeselecteerde boeken gelijk weg te doen, heb ik ze in tassen op zolder gezet…. Je raadt het al, daar staan ze nu nog en ik kon het tot nu toe niet meer over mijn hart verkrijgen om ze weg te doen (” wie weet wil ik ze toch ooit nog een keer lezen”). Wel ben ik lid geworden van de bibliotheek zodat de hoeveelheid boeken die permanent het huis in komt sterk is afgenomen.

Maar nu komt de makelaar (en hindert het mijzelf ook weer dat alles in huis zo mudje vol ligt, een rustig hoofd in een rustig huis). Er moet iets gebeuren! Ik zal denk ik straks mijn Marie Kondo boek maar weer uit de kast trekken en dit weekend met hernieuwde moed ruimte gaan maken in huis.