Denkbeeldige levens

Raindrops keep falling on my head

Wat een weer! Een goed moment om te schrijven. Samen met een goede vriendin ben ik The artist’s way van Julia Cameron aan het doen. De insteek van het boek is je creativiteit deblokkeren door het doen van bepaalde opdrachten. Mijn eerste gedachte hierbij was: welke creativiteit? Als ik iets niet heb gezien in mijzelf is het creativiteit. Wat dat betreft is het goed dat we het samen doen, want als ik in mijn eentje was begonnen had ik het boek en de opdrachten al gelijk opzij gelegd.

Het idee is dat creativiteit onder andere geblokkeerd raakt door allerlei negatieve dingen die je tegen jezelf zegt over dat je het niet kan, dat het niet goed genoeg is etc. En zij biedt een manier om tegenwicht te bieden aan deze negativiteit, namelijk het omvormen in positieve affirmaties. De eerste keer dat ik de voorgestelde affirmaties las moest ik er vooral heel erg van lachen, zo ver stonden ze van mij af. Inmiddels probeer ik ze wat meer serieus te nemen en mijzelf te benaderen als iemand waar ook (wat) creativiteit in zit:-) Steeds beter herken ik de creativiteit-ondermijnende dingen die ik tegen mijzelf zeg en a la mindfulness herken ik ze, verwelkom ik ze om ze vervolgens los te laten en als wolkjes weer verder te laten drijven (vind dat beeld van wolken die verder drijven in de lucht altijd heel helder en helpend).

Terug naar het schrijven. Een van de beginopdrachten is zonder al te veel erover na te denken 5 denkbeeldige levens  te bedenken (in mijn geval) yogalerares, zangeres, schrijver, schoonheidsspecialiste, ayurvedisch arts). Van die 5 kies je er één uit (in mijn geval schrijver). De volgende stap is om een week als schrijver te leven.  Tot zover ging het doen van de opdracht best oke. Maar hoe leef je als een schrijver? Ik heb een aantal dingen bedacht (én bedacht dat ik deze oefening vaker ga doen met andere denkbeeldige levens!). Ten eerste natuurlijk zoveel mogelijk tijd van de dag besteden aan schrijven. Daarnaast altijd een notitieboekje bij me hebben waar ik briljante ingevingen gelijk in kan opschrijven om ze later te verwerken. En er is natuurlijk nieuwe input nodig door te lezen, inspirerende plekken te bezoeken, aandacht te hebben voor mijn omgeving en de mensen om mij heen ( hé, hoe mindfull :-)) en voldoende buiten te zijn en zo de wind mijn hoofd te laten schoonblazen zodat er weer ruimte is voor nieuwe dingen.

Op naar mijn schrijversweek!

 

Afdenken

Als klein meisje lag ik ’s avonds in bed en nam ik mij voor om alles wat in mijn hoofd zat te leren kennen. Volgens mij had ik daar ook een beeld bij van mijn hersenen en dat ik die stukje voor stukje zou uitpluizen. Analyseren van mijzelf en anderen zat er al vroeg in:-) Wat er ook al vroeg in zat was het idee dat dat de weg naar geluk was.

Op het moment dat ik begon met oefenen met mindfulness belandde ik dan ook bijna in een soort identiteitscrisis: ik werd geacht om als mijn gedachten afdwaalden ze met mildheid weer terug te sturen naar het concentratiepunt van de meditatie, zoals de ademhaling. Dat wilde ik helemaal niet! Zelfs al was ik niet over belangrijke dingen aan het denken, dan nog wilde ik eerst mijn gedachtegang “afdenken” alvorens terug te gaan naar de ademhaling. Alsof al mijn gedachten, zelfs als ze niet over belangrijke dingen gingen, toch eigenlijk te belangrijk waren om zomaar te onderbreken.

Tegen mijn kinderen zeg ik, als ze iets willen zeggen maar vergeten zijn wat, dat als het echt belangrijk is het wel weer terugkomt. Waarom dit dan niet op mijzelf toepassen? Mijn gedachten onderbreken, teruggaan naar de meditatie, met aandacht en erop vertrouwen dat als het belangrijk is de gedachte wel weer terugkomt?

Dat concept van zomaar je gedachten loslaten en “zijn” stond haaks op mijn patroon van analyseren/doorgronden van mijzelf, anderen en situaties (vanuit mindfulness noem je dit de “doe-modus”). Het idee van dit loslaten ging ook gepaard met een soort van schuldgevoel vanuit loyaliteit naar mijn moeder en mijn opvoeding toe, terugdenkend aan de avonden dat mijn moeder voordat ik ging slapen nog even gezellig bij mij lag en wij samen de dag doornamen en aan het analyseren waren.

En ergens moest ik er ook om lachen dat ik zelfs gedachten over niks niet wilde loslaten, te absurd toch eigenlijk! De humor hiervan inzien hielp tot mijn besluit te komen om voortaan in ieder geval bij het mediteren, bij afdwalen in gedachten, zo snel mogelijk terug te keren met mijn aandacht naar de meditatie en het “afdenken” te laten. En soms lukt dat me ook nog :-)

Wannabe yogi

zee

Er zijn een heleboel (en steeds meer) dingen die ik graag wil leren, wil kunnen of wil zijn. En één daarvan is yogi zijn. Althans wat ik denk dat een yogi is:-)

In mijn beleving (dit is dus geen officiële definitie, maar mijn persoonlijke beeld) is een echte yogi het toppunt van acceptatie en liefdevolle vriendelijkheid. Met respect voor al het leven en weinig ego. En daarnaast bezig zijn met meditatie, asana’s, pranayama en gezonde voeding. Het eten van verse en pure producten, afgestemd op wat jouw lichaam aangeeft nodig te hebben.

Afgelopen week had ik een paar dagen een inzinking. Ik zag vooral half lege glazen, kon me zorgen maken over kleine dingen, zag overal tegenop en er kwam weinig uit mijn handen (waar ik dan natuurlijk weer van baalde…). Die inzinking maakte weer duidelijk voor mij hoe belangrijk liefdevolle vriendelijkheid naar jezelf en anderen (op zulke dagen denk ik ook veel meer onaardige dingen over anderen, sorry!) is en hoe moeilijk het is je niet te verzetten tegen negatieve gevoelens maar deze te accepteren.

Lijden= pijn x verzet. Hoe meer je je verzet tegen de pijn die je hebt (lichamelijk of geestelijk), des te meer last je ervan zult ervaren. Mijn verzet kwam vooral in de vorm van allerlei gedachten over dat ik weer een inzinking had, ondanks alle goede dingen die ik voor mijzelf aan het doen ben. Over dat niks helpt en waarom ik er eigenlijk nog energie in steek en over dat andere mensen vast geen last zullen hebben van dit soort inzinkingen en over dat het eindeloos is. Je ziet het patroon zich aftekenen…. Aan alle kanten verzet in plaats van accepteren dat ik me minder goed voel. Op het moment dat ik in het verzet gaat kan ik eigenlijk ook niet meer achterhalen wat voor negatief gevoel er eigenlijk schuilt onder dat laagje balen/somberheid. Is het verdriet, is het boosheid, is het angst? Zo wordt het moeilijk om lief voor mezelf te zijn en te kijken wat ik nodig heb om voor mezelf te zorgen, zoals ik wel zou doen als één van mijn kinderen zich verdrietig zou voelen. Dan zou ik ze troosten, even vasthouden, luisteren naar waar ze verdrietig over zijn.

Wat heeft geholpen om de inzinking beperkt te houden tot een paar dagen (wat terugkijkend als je je weer goed voelt natuurlijk lijkt als heel kort in plaats van de eindeloosheid als je erin zit) is dat ik ook op de mindere dagen bezig ben gebleven met mijn mindfulnessmeditaties.  Mindfulness heeft natuurlijk ook alles te maken met acceptatie, mildheid en liefdevolle vriendelijkheid.

Er is nog werk te doen op het pad naar yogi zijn:-)