Automatische piloot

Gisteren ben ik begonnen in het boek “Hoe tem je een wilde olifant” van Jan Chozen Bays. Het is een boek over mindfulness en de opzet is dat je gedurende een jaar iedere week een andere mindfulnessoefening doet. Dus eigenlijk lees je per keer maar een klein stukje uit het boek. Een leuke opzet vind ik. Het maakt het heel overzichtelijk. Bij de eerste oefening is het de bedoeling dat je een week lang een aantal dagelijks terugkerende handelingen met je andere hand doet. Dus als je rechts bent doe je ze met je linkerhand en als je links bent met je rechterhand.

IMG_4981

Een ogenschijnlijk simpele oefening, maar in de uitvoering best lastig! Ik merkte dat het lastig was om er aan te denken om bijvoorbeeld mijn tanden met links te poetsen. Het gaat zelfs zo dat ik vlak voor het poetsen er aan denk en het vervolgens gelijk weer vergeet. Of, zoals vanmorgen, wel begon met mijn tandenborstel in mijn linkerhand, ondertussen van alles ging doen (de kinderen moesten naar school en we weer waren aan de late kant:-)) en eindigde met mijn tandenborstel in mijn rechterhand. Zonder dat ik mij er van bewust was dat ik ondertussen van hand gewisseld was, hoezo mindful?! Een hele goede oefening voor mij om mij bewust te worden van het doen van dingen  op de automatische piloot.

Maar waarom zou je in het nu, in het moment willen zijn? Wat is er mis met de automatische piloot? Ik weet niet of het zo ook officieel in de boeken staat maar voor mij is een belangrijke reden om die automatische piloot wat te willen verminderen,  dat het mij de gelegenheid geeft om anders op situaties en gevoelens te reageren. Een onderdeel van mijn automatische piloot is dat ik soms ook verzeild kan raken in een negatieve gedachtenspiraal. Dit kan over heel onschuldige dingen gaan overigens. Zo kan ik aan het fietsen zijn en opeens een naar gevoel hebben. Als ik dan ga terugkijken blijkt dat ik bijvoorbeeld aan het denken ben geweest over iets wat ik vergeten was te doen. Zo’n proces kan zich automatisch voltrekken en ik merk alleen dat ik me er naar door voel. Vervolgens kan ik dan, als ik niet terugkijk naar waar ik over aan het denken was, weer gaan balen van dat ik me naar voel en dat dit dan vast weer een stomme dag wordt etc. etc. Als ik meer in het moment ben kan ik dit proces eerder herkennen en er voor kiezen om er op een andere manier mee om te gaan. Het geeft me tijd om bijvoorbeeld te bedenken dat het niet erg is dat ik iets vergeten ben. Of dat het wel goed zal komen.

Daar zit voor mij ook een meerwaarde. Mindful zijn geeft ruimte om op een andere manier te reageren. Soms kan ik bijvoorbeeld al chagerijnig gereageerd hebben naar één van de kinderen voordat ik er erg in heb, of alweer “automatisch”ergens nee op gezegd hebben. Meer in het moment zijn kan zorgen dat ik eerst even stil sta bij hoe ik zou willen reageren. Om dan soms natuurlijk alsnog boos te worden, maar dan wel bewust :-) Flink oefenen deze week met die linkerhand!

Leesonthouding

IMG_4980Mijn vingers zijn nog koud van het wandelen buiten. Het is hier helder, zonnig en koud, heerlijk om buiten te zijn! Ben moe vandaag, maar kom moeilijk tot rust, dus was goed om even buiten te zijn, even wat meer uit mijn hoofd. Ben vooral druk bezig met consumeren, dingen (in mijn geval kennis) tot me nemen. Ik herken dit steeds meer als een vermijdingsstrategie. Niet eerder heb ik het herkend als vermijding tot ik een paar weken geleden een week leesonthouding deed.

Leesonthouding is niet lezen, in dit geval gedurende een week. Ook vaak toegepast als mindfulnessoefening. Mijn verwachtingen van tevoren? Dat ik tot heel veel actie en creatieve dingen zou komen in de avonduren. Gewoonlijk volgen die uren eigenlijk altijd hetzelfde ritme als ik thuis ben, namelijk kinderen naar bed, nog even de boel opruimen beneden en dan met een boek (of een stapel boeken) me nestelen op de bank onder een lekker warm dekentje. En heerlijk verdwijnen in mijn boek. Tijdens de leesonthouding was deze optie ineens afgesloten.

De eerste avond was ik inderdaad heel actief. Ik heb zelf cruesli gebakken, nog wat opgeruimd, avondpagina’s geschreven en een spelletje gedaan. De tweede avond kon ik niet verzinnen wat te doen en had ik eigenlijk nergens echt zin in. Ik was geneigd nog even in het boek waarin ik gelezen had over leesonthouding te kijken naar de voorbeelden die daar gegeven werden over alternatieve activiteiten, maar dat leek me toch al te zot: ik kon toch zeker zelf wel iets verzinnen?!  Vervolgens heb ik mijn fotocamera gepakt en ben daarmee gaan oefenen (in het kader van creatieve dingen doen…). De derde avond had ik opnieuw nergens zin in, heb wel nog gemediteerd en ben daarna maar gewoon op de bank gaan zitten zonder iets te doen. Zo zittend zonder afleiding ging ik mij flink rot voelen, een mix van verdrietig en geïrriteerd. Normaal gesproken zou ik niet zo’n zin hebben me zo te voelen en snel in een boek duiken en mezelf volstoppen met informatie. Maar dat was nu geen optie. Dus kon ik “noodgedwongen” oefenen in het accepteren van en stilstaan bij dat wat er is. Zeer ongemakkelijk! De vierde avond zelf laken een pak met daarbij een steeds groter stuk irritatie en frustratie omdat ik niet voldeed aan mijn verwachtingen. En hoe meer frustratie, des te minder zin ik kreeg in het doen van leuke dingen. Zelfs het doen van een spelletje trok me niet. Van pure frustratie (en omdat mijn acceptatie niet zo wilde lukken en ik niet meer bij mijn gevoel wilde stilstaan, te confronterend) ben ik toen maar filmpjes gaan kijken op de tablet. Ja, ja, slimmerik (maar niet heus!), een nieuwe manier van vermijding gevonden…. De vijfde en zesde avond volgenden hetzelfde stramien. Ontgoocheld ben ik vervolgens de zevende avond maar weer gaan lezen.

Wat het me gebracht heeft? Niet wat ik had verwacht en dat was misschien wel gelijk het grootste struikelblok: al die verwachtingen die ik vooraf had. De lat lag erg hoog. Toch heb ik er veel aan gehad. Het heeft me doen realiseren dat naast dat lezen prettig is en het fijn is op die manier nieuwe dingen te leren, het voor mij ook een andere funtie heeft, namelijk het niet hoeven stilstaan bij gevoelens. En dat ik zo gewend ben om ’s avonds te lezen (tot een paar jaar geleden was het niet lezen maar tv kijken) dat het me veel meer moeite kost dan verwacht om andere dingen te bedenken en in actie te komen.

Zeker voor herhaling vatbaar, nu ook zonder tablet, en met realistische verwachtingen!

Mindful stappen zetten

Vandaag een kort bericht, want ik ben allerlei nieuwe dingen in gang aan het zetten waardoor weinig tijd overblijft vandaag. Ik kom er steeds meer achter dat het heel fijn is om stappen te zetten en nieuwe dingen te proberen. En dat het daarnaast eng en spannend is en blijft, maar dat mag er ook zijn. Dat is iets wat ik steeds meer leer vanuit het bezig zijn met mindfulness en vanuit het mediteren. Dat het doel niet hoeft te zijn dat je bij het doen van nieuwe dingen zoals in mijn geval helemaal geen angst of onzekerheid of spanning ervaart, maar dat het er mag zijn zonder dat je je erdoor laat leiden. Zonder te oordelen over dat je die angst hebt en zonder je erdoor te laten lamleggen. Als ik naar mijzelf kijk dan is het een heuvelachtig pad. Daarmee bedoel ik dat het de ene dag goed lukt om de onzekerheid er te laten zijn, die te accepteren en ondertussen in beweging te blijven. Op andere dagen zijn die gedachten me te slim af en sta ik stil. Maar opgeteld ben ik toch beetje bij beetje op weg naar het doen van dingen waarvan ik denk dat ik ze leuk en belangrijk vind.

Hierbij aansluitend realiseerde ik me (tijdens het schrijven van de ochtendpagina’s, ik kan het niet vaak genoeg zeggen, een aanrader!!) dat deel van waarom ik vaak niet aan het zetten van stappen toe kom de achterliggende gedachte is dat als je blijft bij wat je kent, in je veilige omgeving en rituelen, dat het leven dan het minst pijnlijk zal zijn. Vermijding…. En tegelijkertijd het besef dat het een wassen neus is, want ook als je niet beweegt is het leven soms of vaak pijnlijk. En daarnaast heb je dan niet het plezier van nieuwe ervaringen en successen. Het leven is niet minder pijnlijk als je stilstaat, maar wel minder leuk.

Als een soort mantra denk ik regelmatig terug aan die laatste zin en probeer ik mezelf zo weer in beweging te krijgen. Mijn motto voor het nieuwe jaar is dan ook: ervaren!

Schijnwerpers

poezen soezen

Het is even geleden dat ik mijn vorige blog heb gepost. De reden dat er zo’n tijd tussen heeft gezeten is dat ik ineens heel sterk ging twijfelen aan het schrijven van een blog en dan met name een blog met mijn eigen wel en wee als onderwerp. Ineens werd ik me er van bewust dat het eigenlijk iets raars heeft om zulke persoonlijke dingen te delen met iedereen die het maar wil lezen. Waarom wilde ik het eigenlijk in een blog verwerken en publiceren op internet? Waarom vond ik het niet genoeg om gewoon in een dagboek te schrijven, for my eyes only? Wilde ik dat veel mensen het zouden lezen, of juist niet? De ene keer was ik teleurgesteld over het gebrek aan lezers en de keer daarop juist opgelucht dat ik, bij gebrek aan lezers toch eigenlijk voor mijzelf schreef.

De trigger voor al deze twijfels was een boek dat ik las (ik heb het daarna snel weer teruggebracht naar de bibliotheek) over dat het schrijven van een blog een manier was om je gevoelens te externaliseren en er dus niet mee te dealen. Een soort vermijdingsstrategie. En dat er op die manier miljoenen blogs op het internet belanden. Het lezen van deze negatieve benadering (Julia Cameron zou het een blokkerend persoon noemen waarvan het goed is om die tijdens het deblokkeer-proces uit de weg te gaan) zorgde voor de eerder beschreven enorme twijfel. Is het voor mij een manier van niet goed omgaan met mijn emoties?  Dat heb ik inmiddels losgelaten. Volgens mij is het prima een blog te schrijven en tegelijkertijd goed met mijn emoties om te gaan. Eigenlijk heb ik bedacht dat het twee naast elkaar staande dingen zijn.

Blijft over dat het me wel aan het denken heeft gezet over waarom ij met potentieel iedereen wil delen wat ik deel. Daar heb ik nog geen antwoord op. In eerste instantie dacht ik daar achter te komen door een tijdje niet te schrijven. Nu, een tijdje later, zijn er nog niet veel meer antwoorden gekomen en gooi ik het over een andere boeg. De komende tijd ga ik weer schrijven en kijken wat dat me brengt. Ik kan me voorstellen dat deze twijfels maken dat ik algemener ga schrijven, minder over persoonlijke ervaringen en meer over een onderwerp. Tegelijkertijd is dat dan vandaag nog niet gelukt:-)

Hopelijk kan ik de komende tijd, al schrijvend, achterhalen wat ik nou eigenlijk wil met deze blog en het delen van al deze spinsels. Misschien blijk ik stiekem een enorme narcist te zijn, die op deze manier eindelijk in de schijnwerpers hoopt te komen te staan…. De tijd zal het leren:-))

P.S: de eerste mindfulness avond was goed geslaagd. De volgende 3 avonden zijn ingepland!

 

Ochtendpagina’s

Nog een week en dan begint mijn mindfulness-oefengroep (Vol verwachting klopt mijn hart).  Mijn zenuwen nemen toe. Eigenlijk ga ik heen en weer tussen denken dat het allemaal niet gaat lukken en dat ik zelf nog te weinig begrijp van mindfulness om daar anderen iets in te kunnen bieden tot dat ik denk dat ik het niet zo zwaar moet maken en gewoon lekker moet gaan genieten. Dat is wel iets waar ik goed in ben: dingen zwaar maken, alle licht en lucht eruit halen. Zo gaat het ook met mijn blogs, ik probeer ze luchtig te maken en op de een of andere manier worden ze toch weer zwaar.

Van de week had ik een helder moment en had ik het even te pakken, het luchtige. Opeens realiseerde ik me dat het niet voor niets een mindfulness- oefengroep is. Wat betekent dat ik kan oefenen en het nog helemaal niet perfect hoef te kunnen. Pfff, alsof er een fantje leeg liep:-) Dat was juist waarom ik deze opzet had bedacht. En zodra ik dit bedacht had ik er gelijk zin in.

the artist's wayDat heldere moment kwam tijdens het schrijven van mijn ochtendpagina’s. De ochtendpagina’s zijn een idee van Julia Cameron uit het boek The Artist’s Way.  Waar het op neer komt is dat je iedere ochtend 3 pagina’s schrijft over wat er ook maar in je hoofd opkomt. Het hoeft dus niet speciaal ergens over te gaan, echt gewoon wat dan ook tot je 3 pagina’s vol hebt. Bij mij start het dus vaak met een soort opsomming van wat ik eigenlijk vind dat ik allemaal zou moeten doen. Het grootste deel van die 3 pagina’s gaat het voor mijn gevoel nergens over, met hier en daar een helder momentje. Maar het is echt heel fijn om te doen, ik kan het iedereen aanraden! Het is eigenlijk ook een soort mindful/meditatie-moment. Even met niks anders bezig zijn en zonder er allerlei betekenissen aan te hangen je gedachten voorbij laten komen als wolken aan de lucht. Het enige verschil is dat je ze nu onderweg ook nog even opschrijft.

Oja, je laat niemand je ochtendpagina’s lezen en de eerste maanden stop je ze gewoon in een map en lees je ze zelf ook niet terug. En nog een oja, Julia Cameron gaat er vanuit dat je je wekker eerder zet en ze dan schrijft. Dat heb ik een paar keer geprobeerd, maar ik werd daar niet echt gelukkig van. Nu schrijf ik ze op het moment dat het past (maar wel braaf iedere dag!) en probeer dat moment zo vroeg mogelijk in mijn ochtendprogramma te laten vallen. En beter dat je ze ’s middags of ’s avonds schrijft dan helemaal niet, toch?!

Bekentenis

Ik zal er maar voor uitkomen (in het kader van de mindfulness, alles er laten zijn en dus ook de minder mooie kanten van jezelf accepteren): ik ben suikerverslaafd.

snoepWaar het op neer komt is dat ik niet met mate suiker kan eten. Bij mij heeft suiker het effect dat ik er heel moe van wordt. En doordat ik er zo moe van wordt ga ik meer suiker eten om weer ergens energie vandaag te halen (meestal in combinatie met als extra oppepper wat koffie). Hoe meer suiker ik eet, hoe meer ik instort en hoe sneller ik weer nieuwe suiker nodig heb. Ik word dan soms zelfs ’s nachts wakker doordat ik last heb van een suikerdip. Dit werkt toe naar het punt dat ik in alle kastjes ga speuren of er nog iets te snoepen is en ook het snoep dat bedoeld is voor ’s middags voor de kinderen ga opeten. Op het dieptepunt ga ik zelfs speciaal naar de winkel voor zoetigheid en ben ik ook in mijn gedachten best veel bezig met wat ik als volgende suikerding ga eten. Er zit eigenlijk geen enkele rem meer op. snoep 2Een soort bij-effect is dat het avondeten ook steeds ongezonder wordt omdat over de hele linie waar ik trek in heb anders wordt. Ineens heb ik veel meer behoefte aan een vette, zoute, makkelijk naar binnen te werken hap. Schaam, schaam, schaam. Mijn redding is dat ik vind dat mijn kinderen gezond moeten eten en ik ze niet van die troep wil voorzetten (alhoewel zij dat graag zouden willen:-)).

De afgelopen twee jaar heb ik grotendeels suikervrij doorgebracht. Om verleidingen zo klein mogelijk te maken heb ik in mijn omgeving aangegeven dat ik niet tegen suiker kan. Als ik in de verleiding kwam om iets zoets te eten vroeg ik me eerst even af of het me waard was om voor dit snoepje/taartje/koekje weer een aantal dagen vreselijk trek te hebben in meer zoetigheid en daar tegen te moeten vechten. Inmiddels weet ik namelijk dat als ik stop met suiker eten de eerste dagen het zwaarst zijn. Dat is echt 3 -4 dagen flink doorbijten want de trek in snoep is dan enorm. Na die dagen gaat het steeds makkelijker, zolang ik maar geen zoete smaak in mijn mond krijg. Suikervervangers kunnen in die periode ook niet, want dat zet gelijk alles weer in werking. Cold turkey dus! wortelsHet fijne is dat als ik eenmaal die eerste fases door ben het daarna zoveel rust geeft. Alleen al het niet hoeven nadenken over welk snoep nu weer te gaan eten of over of er nog wel genoeg zoetigheid in huis is, heerlijk!

Na zo’n lange periode zonder suiker en met Sinterklaas en een aantal kinderverjaardagen in het verschiet dacht ik eigenlijk dat ik het wel weer zou kunnen, een beetje suiker eten en het onder controle houden. Overmoedig! Naar nu blijkt kan ik dat niet. En nu? Nu ben ik moed aan het verzamelen om weer helemaal te stoppen. Of eigenlijk ben ik het de hele tijd voor me uit aan het schuiven: “deze week is niet handig want dan hebben we nog de verjaardag van een van de kinderen en dan is het wel zo gezellig om een stukje taart mee te eten (mind you, daar heb ik de afgelopen 2 jaar ook niet mee gezeten….) en dan is het alweer bijna kerst en dan is het ook zo’n gedoe etc. etc.”

Now is as good as a time as any!

 

 

Razende kip

stress vrouwtjeIk ben als een soort razende kip door het huis gegaan dit weekend. Voor mijn doen heb ik het ook nog redelijk gestructureerd aangepakt. Ik ben op zolder begonnen en toen langzaam naar beneden toegewerkt. Ik had zelfs van tevoren een lijstje gemaakt met dingen waarvan ik vond dat ze echt moesten gebeuren in huis. En gisterochtend, een paar uur voor de makelaar kwam, was alles afgevinkt en nog wat extra. Ik had het niet achter mezelf gezocht, maar ik had zelfs in de badkamer twee handdoeken van dezelfde kleur netjes aan het haakje gehangen zodat het zo rustig mogelijk zou ogen. En de wasmand weggehaald zodat de vloer leeg zou zijn en onze kleine badkamer wat ruimtelijker zou ogen. Geen idee of het allemaal nodig was, maar die kleine extra’s maakten het voor mijzelf wel leuker. Een soort hotel in eigen huis :-)

Maar als ik zeg razende kip overdrijf ik helaas niet. Naast dat ik niet echt gezellig was voor mijn vriend en kinderen, we geen leuke dingen met elkaar hebben gedaan (zelfs niet even een spelletje, sorry Noor!), ik mezelf geen tijd gunde om kort koffie te gaan drinken met een dierbare vriendin die ik al een tijdje niet gezien had, ik doodmoe en met hoofdpijn bij het Sinterklaasfeest zat en ik voortdurend stress voelde over of het allemaal ging lukken, heb ik ook het hele weekend niet gemediteerd of mijn ochtendpagina’s geschreven. Ik vermoed dat ik ook niet echt heb ademgehaald en dicht bij mijzelf blijven? dat kwam niet eens in me op….

Uiteindelijk ben ik gisterochtend, in de stijl van de rest van het weekend natuurlijk pas nadat ik alle laatste dingen die ik op mijn lijstje had staan klaar had, mijn ochtendpagina’s gaan schrijven. Het was alsof ik weer bij mijn positieven kwam. Tijdens het schrijven begon ik te denken dat ik dit hele proces misschien ook mindful had kunnen aanpakken. Om niet vast te komen zitten in allerlei negatieve oordelen over hoe ik het weekend bezig was geweest (jaja, mijn interne criticus lag natuurlijk alweer op de loer) ben ik gelijk gaan fantaseren en schrijven over hoe in het ideale geval de mindful aanpak er dan ongeveer had uitgezien. In ieder geval had ik dan tussendoor een paar keer 3 ademhalingen met aandacht gedaan. Een kleine moeite, als je er tenminste aan denkt :-), maar een hele fijne manier om weer bij jezelf te komen. En misschien had ik dan wel gemerkt dat ik het leuker vind om schoon te maken met een muziekje erbij of had ik zelf een liedje willen zingen. Of ik had gemerkt dat een onderbreking voor een kopje koffie of even een spelletje mij weer nieuwe energie en goede zin had kunnen geven. Ook zou ik, bij een mindful aanpak, meer met mijn aandacht bij wat ik op dat moment aan het doen was zijn in plaats van mijzelf extra stress te geven door continu bezig te zijn met alles wat nog ergens op een lijstje staat. Eigenlijk komt het allebei neer op het onderbreken van mijn automatische piloot, in het hier en nu zijn, contact maken met mijzelf en ruimte maken voor gevoel.

relaxte poes
www.liesbrit.nl

Er is in ieder geval nog ruimte voor verbetering:-)

Trots!

 

5 tibetanen

Vanmorgen ben ik weer mijn dag begonnen met de 5 Tibetanen. Waarom het nodig is om dat zo expliciet te noemen? Omdat ik er trots op ben!

Na weer een gebroken nacht door een onrustig slapend ziek kind, lag ik toen de wekker ging nog doodmoe in bed met maar één wens: nog heel lang verder mogen slapen! Helaas, de dag ging gewoon weer beginnen. En ondanks stevige tegenzin ben ik toch mijn 5 Tibetanen gaan doen.

De 5 Tibetanen zijn 5 yogaoefeningen die je ieder 21 keer achter elkaar uitvoert. Het idee is dat door deze oefeningen te doen energie vrijkomt in je lichaam (chakra’s) en je vol energie de dag in gaat. Het zijn best pittige oefeningen. Je bouwt gelukkig rustig aan op , startend met 3 herhalingen van iedere oefening en dan iedere week 2 herhalingen erbij. Die opbouw hielp mij in ieder geval om het vol te houden en in een ritme te komen. De eerste weken, als je nog maar weinig herhalingen doet, vond ik de drempel relatief laag om ze ook echt te doen. Het is maar een paar minuutjes. Wat voor mij ook hielp om het tot nu toe vol te houden is dat je bij de eerste oefening van de 5 Tibetanen niets anders doet dan rondjes draaien. Dat vind ik zo’n relaxt begin! En als ik dan toch bezig ben…..

Inmiddels doe ik al 17 herhalingen. Ik bouw niet stipt iedere week door, maar probeer vooral te luisteren naar wat mijn lichaam hierover aangeeft. Tot nu toe kwam er iedere keer een dag dat ik het gevoel had dat ik kon opbouwen. Soms na een week, soms eerder en soms later. Dat luisteren naar mijn lichaam in plaats van strikt een schema te volgen kost me soms moeite (want ik doe dingen graag zoals ze horen….), maar werkt voor mij in dit geval heel goed. Iets om steeds vaker te doen: uit mijn hoofd, uit de schema’s en hoe het hoort en terug naar mijn lichaam en gevoel (hé, daar is de mindfulness weer:-)).

En dat gevoel van trots? Daar ga ik lekker de rest van de dag van genieten!

 

Paarse olifant met gele vlekken

Elmer

Gisteren heb ik op de valreep nog wat gelezen in een boek van de bibliotheek dat terug moest. Sinds dit jaar ben ik voor het eerst in mijn volwassen leven lid van de bibliotheek en ik vind het fantastisch! Ik lijk soms wel een kind in een snoepwinkel zoveel leuks is er te vinden. En omdat het geen geld kost, je ze ook lekker weer terug kan brengen en ze geen permanente ruimte innemen in je huis (dat al meer dan vol is, maar daarover wellicht een andere keer…) leen ik ook regelmatig boeken die ik anders niet gelezen zou hebben. Over meridianen of chakra’s bijvoorbeeld. Of kookboeken, yogaboeken en af en toe een chicklit.  Maar goed, genoeg gejubeld over de bibliotheek want dat was niet waar ik het over ging hebben:-)

Regelmatig haal ik in al mijn hebberigheid zoveel boeken dat ik er niet tegenop kan lezen. Zo ging dat dus ook met dat boek wat ik op de valreep nog even doorlas, het boek Stil van Susan Cain. Het boek gaat, in mijn woorden, over dat extraversie over het algemeen als het summum gezien wordt maar dat er zowel extraverte als introverte mensen nodig zijn op de wereld omdat ze ieder hun eigen voordelen en krachten meebrengen.  Nu ga ik niet verder de inhoud van het boek beschrijven, want daar merk ik van dat het me geen energie geeft. Dan heb ik het idee dat ik heel secuur de inhoud moet gaan weergeven en dat is lastig als je iemand bent die meer globaal dingen onthoudt en dat vooral doet gerelateerd aan de inzichten in de eigen situatie (wat wat anders kan zijn dan hoe het precies in het boek stond). Om een lange verhaal kort te maken: het boek was mijn inspiratiebron van waaruit ik weer op een andere manier tegen bepaalde dingen aan ben gaan kijken.

Hier een aantal van die inzichten: Het is prima om introvert te zijn. Introverte mensen zijn niet perse verlegen, asociaal of onvriendelijk. Introverte mensen hebben ook behoefte aan contact met anderen, maar die contacten zullen ze wel eerder energie kosten dan energie geven. Het is normaal voor introverte mensen om (een sterke) behoefte aan stilte en tijd voor jezelf te hebben, om liever met goede vriendinnen koffie te drinken in de stad dan ’s avonds te gaan stappen en liever gesprekken te voeren die ergens over gaan dan wat te babbelen.

Het lezen gaf mij een heel rustig gevoel omdat ik er zoveel in herkende. Net alsof je erachter komt dat je niet de enige paarse olifant met gele vlekken op de wereld bent maar er nog hele kuddes van rondlopen. Het maakt het makkelijker om uit te gaan van mijzelf, van mijn eigen krachten, in plaats van te verwachten van mijzelf dat ik iets moet worden wat ik eigenlijk echt niet ben. Accepteren dus van dat wat er is (hé, is dat ook niet een van de boodschappen van mindfulness :-)) en daarmee aan de slag in plaats van je ertegen te verzetten en het anders te willen. En wat ik mij en passant ook nog realiseerde is dat ik niet alleen vaak bezig ben van mijzelf te vinden dat ik van een rondje in een vierkantje moet veranderen, maar dat ik dat stiekem ook een beetje bij mijn kinderen doe. Alsof alleen vierkantjes gelukkig zijn. Hup, iedereen in zijn eigen vorm en eigen kracht!

Leve de rondjes en vierkantjes en alle andere vormen, leve de olifanten van alle soorten, kleuren en maten!

Vol verwachting klopt mijn hart

Niet vanwege de Sint en cadeautjes in mijn schoen, maar omdat ik zo de meditatiekussens mag gaan ophalen die speciaal voor mij gemaakt zijn. Woehoe! Wat een stap!

meditatiekussen 1

Je vraagt je misschien af waar ik meditatiekussens voor nodig heb en waarom dat voor mij zo’n stap is? De meditatiekussens zijn niet voor mijzelf om op te gaan zitten (ik heb er al één :-)) maar voor de deelnemers aan mijn mindfulness-oefengroepje.  Afgelopen maanden heb ik een opleiding tot mindfulness/MBCT trainer gevolgd. Hoewel het fijn was om te oefenen met de opleidingsgroep, merkte ik na afloop dat ik het toch nog wel een spannend idee vond om zelf een mindfulnessgroep te starten. Heb ik al wel genoeg bagage? Zoals bij de meeste nieuwe dingen die ik wil gaan doen heb ik het idee dat ik eerst jarenlang opleidingen moet volgen en alle ins en outs moet weten voordat ik ermee aan de slag kan. Ervaringsleren is niet mijn voorkeursstijl…. Het nadeel van mijn strategie is dat ik dus niet verder aan de slag ga, het niet alvast ga uitproberen. En daardoor het nieuw geleerde soms helemaal uit beeld verdwijnt. Hoe dit te tackelen? Daar komt de oefengroep in beeld. Wat ik heb bedacht is om de komende periode met deze groep aan de slag te gaan om zo verder vertrouwen in mijn kunnen op te bouwen en tegelijkertijd feedback te krijgen.

Even een inkijkje in hoe dat bij mij in zijn werk gaat: vol van mijn idee benader ik met goede moed een aantal mensen in mijn omgeving, die allemaal zonder aarzeling enthousiast reageren. Daarna moet ik even bijkomen van dat het zo soepel gaat, dat ze zo enthousiast zijn en van de druk die ik ineens een beetje ervaar. Ik blijf vervolgens een beetje hangen in dat bijkomen. Mijn gedachten gaan weer met me aan de haal en beginnen me te vertellen dat ze misschien toch niet zo enthousiast zijn, dat ik het me verbeeld heb, dat ze misschien toen wel wilden maar nu niet meer dus doe er vooral maar niks meer mee,  dat ik eerst alles tot in detail goed doorgedacht moet hebben. Kortom, aan alle kanten blokkerend en saboterend! Na zo wat uitstellen heb ik besloten mezelf wat klem te zetten door meditatiekussens aan te schaffen. Om nou met een hele stapel meditatiekussens te zitten en er verder niks mee te doen…..

En het heeft gewerkt! Vervolgens heb ik iedereen nog eens gepolst en ja ze waren nog steeds enthousiast, snel een datum geprikt en nou gaat we heus binnenkort van start! Nu ga ik snel de kussens halen.