Ochtendpagina’s

Nog een week en dan begint mijn mindfulness-oefengroep (Vol verwachting klopt mijn hart).  Mijn zenuwen nemen toe. Eigenlijk ga ik heen en weer tussen denken dat het allemaal niet gaat lukken en dat ik zelf nog te weinig begrijp van mindfulness om daar anderen iets in te kunnen bieden tot dat ik denk dat ik het niet zo zwaar moet maken en gewoon lekker moet gaan genieten. Dat is wel iets waar ik goed in ben: dingen zwaar maken, alle licht en lucht eruit halen. Zo gaat het ook met mijn blogs, ik probeer ze luchtig te maken en op de een of andere manier worden ze toch weer zwaar.

Van de week had ik een helder moment en had ik het even te pakken, het luchtige. Opeens realiseerde ik me dat het niet voor niets een mindfulness- oefengroep is. Wat betekent dat ik kan oefenen en het nog helemaal niet perfect hoef te kunnen. Pfff, alsof er een fantje leeg liep:-) Dat was juist waarom ik deze opzet had bedacht. En zodra ik dit bedacht had ik er gelijk zin in.

the artist's wayDat heldere moment kwam tijdens het schrijven van mijn ochtendpagina’s. De ochtendpagina’s zijn een idee van Julia Cameron uit het boek The Artist’s Way.  Waar het op neer komt is dat je iedere ochtend 3 pagina’s schrijft over wat er ook maar in je hoofd opkomt. Het hoeft dus niet speciaal ergens over te gaan, echt gewoon wat dan ook tot je 3 pagina’s vol hebt. Bij mij start het dus vaak met een soort opsomming van wat ik eigenlijk vind dat ik allemaal zou moeten doen. Het grootste deel van die 3 pagina’s gaat het voor mijn gevoel nergens over, met hier en daar een helder momentje. Maar het is echt heel fijn om te doen, ik kan het iedereen aanraden! Het is eigenlijk ook een soort mindful/meditatie-moment. Even met niks anders bezig zijn en zonder er allerlei betekenissen aan te hangen je gedachten voorbij laten komen als wolken aan de lucht. Het enige verschil is dat je ze nu onderweg ook nog even opschrijft.

Oja, je laat niemand je ochtendpagina’s lezen en de eerste maanden stop je ze gewoon in een map en lees je ze zelf ook niet terug. En nog een oja, Julia Cameron gaat er vanuit dat je je wekker eerder zet en ze dan schrijft. Dat heb ik een paar keer geprobeerd, maar ik werd daar niet echt gelukkig van. Nu schrijf ik ze op het moment dat het past (maar wel braaf iedere dag!) en probeer dat moment zo vroeg mogelijk in mijn ochtendprogramma te laten vallen. En beter dat je ze ’s middags of ’s avonds schrijft dan helemaal niet, toch?!

Vol verwachting klopt mijn hart

Niet vanwege de Sint en cadeautjes in mijn schoen, maar omdat ik zo de meditatiekussens mag gaan ophalen die speciaal voor mij gemaakt zijn. Woehoe! Wat een stap!

meditatiekussen 1

Je vraagt je misschien af waar ik meditatiekussens voor nodig heb en waarom dat voor mij zo’n stap is? De meditatiekussens zijn niet voor mijzelf om op te gaan zitten (ik heb er al één :-)) maar voor de deelnemers aan mijn mindfulness-oefengroepje.  Afgelopen maanden heb ik een opleiding tot mindfulness/MBCT trainer gevolgd. Hoewel het fijn was om te oefenen met de opleidingsgroep, merkte ik na afloop dat ik het toch nog wel een spannend idee vond om zelf een mindfulnessgroep te starten. Heb ik al wel genoeg bagage? Zoals bij de meeste nieuwe dingen die ik wil gaan doen heb ik het idee dat ik eerst jarenlang opleidingen moet volgen en alle ins en outs moet weten voordat ik ermee aan de slag kan. Ervaringsleren is niet mijn voorkeursstijl…. Het nadeel van mijn strategie is dat ik dus niet verder aan de slag ga, het niet alvast ga uitproberen. En daardoor het nieuw geleerde soms helemaal uit beeld verdwijnt. Hoe dit te tackelen? Daar komt de oefengroep in beeld. Wat ik heb bedacht is om de komende periode met deze groep aan de slag te gaan om zo verder vertrouwen in mijn kunnen op te bouwen en tegelijkertijd feedback te krijgen.

Even een inkijkje in hoe dat bij mij in zijn werk gaat: vol van mijn idee benader ik met goede moed een aantal mensen in mijn omgeving, die allemaal zonder aarzeling enthousiast reageren. Daarna moet ik even bijkomen van dat het zo soepel gaat, dat ze zo enthousiast zijn en van de druk die ik ineens een beetje ervaar. Ik blijf vervolgens een beetje hangen in dat bijkomen. Mijn gedachten gaan weer met me aan de haal en beginnen me te vertellen dat ze misschien toch niet zo enthousiast zijn, dat ik het me verbeeld heb, dat ze misschien toen wel wilden maar nu niet meer dus doe er vooral maar niks meer mee,  dat ik eerst alles tot in detail goed doorgedacht moet hebben. Kortom, aan alle kanten blokkerend en saboterend! Na zo wat uitstellen heb ik besloten mezelf wat klem te zetten door meditatiekussens aan te schaffen. Om nou met een hele stapel meditatiekussens te zitten en er verder niks mee te doen…..

En het heeft gewerkt! Vervolgens heb ik iedereen nog eens gepolst en ja ze waren nog steeds enthousiast, snel een datum geprikt en nou gaat we heus binnenkort van start! Nu ga ik snel de kussens halen.