Leesonthouding

IMG_4980Mijn vingers zijn nog koud van het wandelen buiten. Het is hier helder, zonnig en koud, heerlijk om buiten te zijn! Ben moe vandaag, maar kom moeilijk tot rust, dus was goed om even buiten te zijn, even wat meer uit mijn hoofd. Ben vooral druk bezig met consumeren, dingen (in mijn geval kennis) tot me nemen. Ik herken dit steeds meer als een vermijdingsstrategie. Niet eerder heb ik het herkend als vermijding tot ik een paar weken geleden een week leesonthouding deed.

Leesonthouding is niet lezen, in dit geval gedurende een week. Ook vaak toegepast als mindfulnessoefening. Mijn verwachtingen van tevoren? Dat ik tot heel veel actie en creatieve dingen zou komen in de avonduren. Gewoonlijk volgen die uren eigenlijk altijd hetzelfde ritme als ik thuis ben, namelijk kinderen naar bed, nog even de boel opruimen beneden en dan met een boek (of een stapel boeken) me nestelen op de bank onder een lekker warm dekentje. En heerlijk verdwijnen in mijn boek. Tijdens de leesonthouding was deze optie ineens afgesloten.

De eerste avond was ik inderdaad heel actief. Ik heb zelf cruesli gebakken, nog wat opgeruimd, avondpagina’s geschreven en een spelletje gedaan. De tweede avond kon ik niet verzinnen wat te doen en had ik eigenlijk nergens echt zin in. Ik was geneigd nog even in het boek waarin ik gelezen had over leesonthouding te kijken naar de voorbeelden die daar gegeven werden over alternatieve activiteiten, maar dat leek me toch al te zot: ik kon toch zeker zelf wel iets verzinnen?!  Vervolgens heb ik mijn fotocamera gepakt en ben daarmee gaan oefenen (in het kader van creatieve dingen doen…). De derde avond had ik opnieuw nergens zin in, heb wel nog gemediteerd en ben daarna maar gewoon op de bank gaan zitten zonder iets te doen. Zo zittend zonder afleiding ging ik mij flink rot voelen, een mix van verdrietig en geïrriteerd. Normaal gesproken zou ik niet zo’n zin hebben me zo te voelen en snel in een boek duiken en mezelf volstoppen met informatie. Maar dat was nu geen optie. Dus kon ik “noodgedwongen” oefenen in het accepteren van en stilstaan bij dat wat er is. Zeer ongemakkelijk! De vierde avond zelf laken een pak met daarbij een steeds groter stuk irritatie en frustratie omdat ik niet voldeed aan mijn verwachtingen. En hoe meer frustratie, des te minder zin ik kreeg in het doen van leuke dingen. Zelfs het doen van een spelletje trok me niet. Van pure frustratie (en omdat mijn acceptatie niet zo wilde lukken en ik niet meer bij mijn gevoel wilde stilstaan, te confronterend) ben ik toen maar filmpjes gaan kijken op de tablet. Ja, ja, slimmerik (maar niet heus!), een nieuwe manier van vermijding gevonden…. De vijfde en zesde avond volgenden hetzelfde stramien. Ontgoocheld ben ik vervolgens de zevende avond maar weer gaan lezen.

Wat het me gebracht heeft? Niet wat ik had verwacht en dat was misschien wel gelijk het grootste struikelblok: al die verwachtingen die ik vooraf had. De lat lag erg hoog. Toch heb ik er veel aan gehad. Het heeft me doen realiseren dat naast dat lezen prettig is en het fijn is op die manier nieuwe dingen te leren, het voor mij ook een andere funtie heeft, namelijk het niet hoeven stilstaan bij gevoelens. En dat ik zo gewend ben om ’s avonds te lezen (tot een paar jaar geleden was het niet lezen maar tv kijken) dat het me veel meer moeite kost dan verwacht om andere dingen te bedenken en in actie te komen.

Zeker voor herhaling vatbaar, nu ook zonder tablet, en met realistische verwachtingen!

Denkbeeldige levens

Raindrops keep falling on my head

Wat een weer! Een goed moment om te schrijven. Samen met een goede vriendin ben ik The artist’s way van Julia Cameron aan het doen. De insteek van het boek is je creativiteit deblokkeren door het doen van bepaalde opdrachten. Mijn eerste gedachte hierbij was: welke creativiteit? Als ik iets niet heb gezien in mijzelf is het creativiteit. Wat dat betreft is het goed dat we het samen doen, want als ik in mijn eentje was begonnen had ik het boek en de opdrachten al gelijk opzij gelegd.

Het idee is dat creativiteit onder andere geblokkeerd raakt door allerlei negatieve dingen die je tegen jezelf zegt over dat je het niet kan, dat het niet goed genoeg is etc. En zij biedt een manier om tegenwicht te bieden aan deze negativiteit, namelijk het omvormen in positieve affirmaties. De eerste keer dat ik de voorgestelde affirmaties las moest ik er vooral heel erg van lachen, zo ver stonden ze van mij af. Inmiddels probeer ik ze wat meer serieus te nemen en mijzelf te benaderen als iemand waar ook (wat) creativiteit in zit:-) Steeds beter herken ik de creativiteit-ondermijnende dingen die ik tegen mijzelf zeg en a la mindfulness herken ik ze, verwelkom ik ze om ze vervolgens los te laten en als wolkjes weer verder te laten drijven (vind dat beeld van wolken die verder drijven in de lucht altijd heel helder en helpend).

Terug naar het schrijven. Een van de beginopdrachten is zonder al te veel erover na te denken 5 denkbeeldige levens  te bedenken (in mijn geval) yogalerares, zangeres, schrijver, schoonheidsspecialiste, ayurvedisch arts). Van die 5 kies je er één uit (in mijn geval schrijver). De volgende stap is om een week als schrijver te leven.  Tot zover ging het doen van de opdracht best oke. Maar hoe leef je als een schrijver? Ik heb een aantal dingen bedacht (én bedacht dat ik deze oefening vaker ga doen met andere denkbeeldige levens!). Ten eerste natuurlijk zoveel mogelijk tijd van de dag besteden aan schrijven. Daarnaast altijd een notitieboekje bij me hebben waar ik briljante ingevingen gelijk in kan opschrijven om ze later te verwerken. En er is natuurlijk nieuwe input nodig door te lezen, inspirerende plekken te bezoeken, aandacht te hebben voor mijn omgeving en de mensen om mij heen ( hé, hoe mindfull :-)) en voldoende buiten te zijn en zo de wind mijn hoofd te laten schoonblazen zodat er weer ruimte is voor nieuwe dingen.

Op naar mijn schrijversweek!