Leesonthouding

IMG_4980Mijn vingers zijn nog koud van het wandelen buiten. Het is hier helder, zonnig en koud, heerlijk om buiten te zijn! Ben moe vandaag, maar kom moeilijk tot rust, dus was goed om even buiten te zijn, even wat meer uit mijn hoofd. Ben vooral druk bezig met consumeren, dingen (in mijn geval kennis) tot me nemen. Ik herken dit steeds meer als een vermijdingsstrategie. Niet eerder heb ik het herkend als vermijding tot ik een paar weken geleden een week leesonthouding deed.

Leesonthouding is niet lezen, in dit geval gedurende een week. Ook vaak toegepast als mindfulnessoefening. Mijn verwachtingen van tevoren? Dat ik tot heel veel actie en creatieve dingen zou komen in de avonduren. Gewoonlijk volgen die uren eigenlijk altijd hetzelfde ritme als ik thuis ben, namelijk kinderen naar bed, nog even de boel opruimen beneden en dan met een boek (of een stapel boeken) me nestelen op de bank onder een lekker warm dekentje. En heerlijk verdwijnen in mijn boek. Tijdens de leesonthouding was deze optie ineens afgesloten.

De eerste avond was ik inderdaad heel actief. Ik heb zelf cruesli gebakken, nog wat opgeruimd, avondpagina’s geschreven en een spelletje gedaan. De tweede avond kon ik niet verzinnen wat te doen en had ik eigenlijk nergens echt zin in. Ik was geneigd nog even in het boek waarin ik gelezen had over leesonthouding te kijken naar de voorbeelden die daar gegeven werden over alternatieve activiteiten, maar dat leek me toch al te zot: ik kon toch zeker zelf wel iets verzinnen?!  Vervolgens heb ik mijn fotocamera gepakt en ben daarmee gaan oefenen (in het kader van creatieve dingen doen…). De derde avond had ik opnieuw nergens zin in, heb wel nog gemediteerd en ben daarna maar gewoon op de bank gaan zitten zonder iets te doen. Zo zittend zonder afleiding ging ik mij flink rot voelen, een mix van verdrietig en geïrriteerd. Normaal gesproken zou ik niet zo’n zin hebben me zo te voelen en snel in een boek duiken en mezelf volstoppen met informatie. Maar dat was nu geen optie. Dus kon ik “noodgedwongen” oefenen in het accepteren van en stilstaan bij dat wat er is. Zeer ongemakkelijk! De vierde avond zelf laken een pak met daarbij een steeds groter stuk irritatie en frustratie omdat ik niet voldeed aan mijn verwachtingen. En hoe meer frustratie, des te minder zin ik kreeg in het doen van leuke dingen. Zelfs het doen van een spelletje trok me niet. Van pure frustratie (en omdat mijn acceptatie niet zo wilde lukken en ik niet meer bij mijn gevoel wilde stilstaan, te confronterend) ben ik toen maar filmpjes gaan kijken op de tablet. Ja, ja, slimmerik (maar niet heus!), een nieuwe manier van vermijding gevonden…. De vijfde en zesde avond volgenden hetzelfde stramien. Ontgoocheld ben ik vervolgens de zevende avond maar weer gaan lezen.

Wat het me gebracht heeft? Niet wat ik had verwacht en dat was misschien wel gelijk het grootste struikelblok: al die verwachtingen die ik vooraf had. De lat lag erg hoog. Toch heb ik er veel aan gehad. Het heeft me doen realiseren dat naast dat lezen prettig is en het fijn is op die manier nieuwe dingen te leren, het voor mij ook een andere funtie heeft, namelijk het niet hoeven stilstaan bij gevoelens. En dat ik zo gewend ben om ’s avonds te lezen (tot een paar jaar geleden was het niet lezen maar tv kijken) dat het me veel meer moeite kost dan verwacht om andere dingen te bedenken en in actie te komen.

Zeker voor herhaling vatbaar, nu ook zonder tablet, en met realistische verwachtingen!

Bekentenis

Ik zal er maar voor uitkomen (in het kader van de mindfulness, alles er laten zijn en dus ook de minder mooie kanten van jezelf accepteren): ik ben suikerverslaafd.

snoepWaar het op neer komt is dat ik niet met mate suiker kan eten. Bij mij heeft suiker het effect dat ik er heel moe van wordt. En doordat ik er zo moe van wordt ga ik meer suiker eten om weer ergens energie vandaag te halen (meestal in combinatie met als extra oppepper wat koffie). Hoe meer suiker ik eet, hoe meer ik instort en hoe sneller ik weer nieuwe suiker nodig heb. Ik word dan soms zelfs ’s nachts wakker doordat ik last heb van een suikerdip. Dit werkt toe naar het punt dat ik in alle kastjes ga speuren of er nog iets te snoepen is en ook het snoep dat bedoeld is voor ’s middags voor de kinderen ga opeten. Op het dieptepunt ga ik zelfs speciaal naar de winkel voor zoetigheid en ben ik ook in mijn gedachten best veel bezig met wat ik als volgende suikerding ga eten. Er zit eigenlijk geen enkele rem meer op. snoep 2Een soort bij-effect is dat het avondeten ook steeds ongezonder wordt omdat over de hele linie waar ik trek in heb anders wordt. Ineens heb ik veel meer behoefte aan een vette, zoute, makkelijk naar binnen te werken hap. Schaam, schaam, schaam. Mijn redding is dat ik vind dat mijn kinderen gezond moeten eten en ik ze niet van die troep wil voorzetten (alhoewel zij dat graag zouden willen:-)).

De afgelopen twee jaar heb ik grotendeels suikervrij doorgebracht. Om verleidingen zo klein mogelijk te maken heb ik in mijn omgeving aangegeven dat ik niet tegen suiker kan. Als ik in de verleiding kwam om iets zoets te eten vroeg ik me eerst even af of het me waard was om voor dit snoepje/taartje/koekje weer een aantal dagen vreselijk trek te hebben in meer zoetigheid en daar tegen te moeten vechten. Inmiddels weet ik namelijk dat als ik stop met suiker eten de eerste dagen het zwaarst zijn. Dat is echt 3 -4 dagen flink doorbijten want de trek in snoep is dan enorm. Na die dagen gaat het steeds makkelijker, zolang ik maar geen zoete smaak in mijn mond krijg. Suikervervangers kunnen in die periode ook niet, want dat zet gelijk alles weer in werking. Cold turkey dus! wortelsHet fijne is dat als ik eenmaal die eerste fases door ben het daarna zoveel rust geeft. Alleen al het niet hoeven nadenken over welk snoep nu weer te gaan eten of over of er nog wel genoeg zoetigheid in huis is, heerlijk!

Na zo’n lange periode zonder suiker en met Sinterklaas en een aantal kinderverjaardagen in het verschiet dacht ik eigenlijk dat ik het wel weer zou kunnen, een beetje suiker eten en het onder controle houden. Overmoedig! Naar nu blijkt kan ik dat niet. En nu? Nu ben ik moed aan het verzamelen om weer helemaal te stoppen. Of eigenlijk ben ik het de hele tijd voor me uit aan het schuiven: “deze week is niet handig want dan hebben we nog de verjaardag van een van de kinderen en dan is het wel zo gezellig om een stukje taart mee te eten (mind you, daar heb ik de afgelopen 2 jaar ook niet mee gezeten….) en dan is het alweer bijna kerst en dan is het ook zo’n gedoe etc. etc.”

Now is as good as a time as any!