Leesonthouding

IMG_4980Mijn vingers zijn nog koud van het wandelen buiten. Het is hier helder, zonnig en koud, heerlijk om buiten te zijn! Ben moe vandaag, maar kom moeilijk tot rust, dus was goed om even buiten te zijn, even wat meer uit mijn hoofd. Ben vooral druk bezig met consumeren, dingen (in mijn geval kennis) tot me nemen. Ik herken dit steeds meer als een vermijdingsstrategie. Niet eerder heb ik het herkend als vermijding tot ik een paar weken geleden een week leesonthouding deed.

Leesonthouding is niet lezen, in dit geval gedurende een week. Ook vaak toegepast als mindfulnessoefening. Mijn verwachtingen van tevoren? Dat ik tot heel veel actie en creatieve dingen zou komen in de avonduren. Gewoonlijk volgen die uren eigenlijk altijd hetzelfde ritme als ik thuis ben, namelijk kinderen naar bed, nog even de boel opruimen beneden en dan met een boek (of een stapel boeken) me nestelen op de bank onder een lekker warm dekentje. En heerlijk verdwijnen in mijn boek. Tijdens de leesonthouding was deze optie ineens afgesloten.

De eerste avond was ik inderdaad heel actief. Ik heb zelf cruesli gebakken, nog wat opgeruimd, avondpagina’s geschreven en een spelletje gedaan. De tweede avond kon ik niet verzinnen wat te doen en had ik eigenlijk nergens echt zin in. Ik was geneigd nog even in het boek waarin ik gelezen had over leesonthouding te kijken naar de voorbeelden die daar gegeven werden over alternatieve activiteiten, maar dat leek me toch al te zot: ik kon toch zeker zelf wel iets verzinnen?!  Vervolgens heb ik mijn fotocamera gepakt en ben daarmee gaan oefenen (in het kader van creatieve dingen doen…). De derde avond had ik opnieuw nergens zin in, heb wel nog gemediteerd en ben daarna maar gewoon op de bank gaan zitten zonder iets te doen. Zo zittend zonder afleiding ging ik mij flink rot voelen, een mix van verdrietig en geïrriteerd. Normaal gesproken zou ik niet zo’n zin hebben me zo te voelen en snel in een boek duiken en mezelf volstoppen met informatie. Maar dat was nu geen optie. Dus kon ik “noodgedwongen” oefenen in het accepteren van en stilstaan bij dat wat er is. Zeer ongemakkelijk! De vierde avond zelf laken een pak met daarbij een steeds groter stuk irritatie en frustratie omdat ik niet voldeed aan mijn verwachtingen. En hoe meer frustratie, des te minder zin ik kreeg in het doen van leuke dingen. Zelfs het doen van een spelletje trok me niet. Van pure frustratie (en omdat mijn acceptatie niet zo wilde lukken en ik niet meer bij mijn gevoel wilde stilstaan, te confronterend) ben ik toen maar filmpjes gaan kijken op de tablet. Ja, ja, slimmerik (maar niet heus!), een nieuwe manier van vermijding gevonden…. De vijfde en zesde avond volgenden hetzelfde stramien. Ontgoocheld ben ik vervolgens de zevende avond maar weer gaan lezen.

Wat het me gebracht heeft? Niet wat ik had verwacht en dat was misschien wel gelijk het grootste struikelblok: al die verwachtingen die ik vooraf had. De lat lag erg hoog. Toch heb ik er veel aan gehad. Het heeft me doen realiseren dat naast dat lezen prettig is en het fijn is op die manier nieuwe dingen te leren, het voor mij ook een andere funtie heeft, namelijk het niet hoeven stilstaan bij gevoelens. En dat ik zo gewend ben om ’s avonds te lezen (tot een paar jaar geleden was het niet lezen maar tv kijken) dat het me veel meer moeite kost dan verwacht om andere dingen te bedenken en in actie te komen.

Zeker voor herhaling vatbaar, nu ook zonder tablet, en met realistische verwachtingen!

Paarse olifant met gele vlekken

Elmer

Gisteren heb ik op de valreep nog wat gelezen in een boek van de bibliotheek dat terug moest. Sinds dit jaar ben ik voor het eerst in mijn volwassen leven lid van de bibliotheek en ik vind het fantastisch! Ik lijk soms wel een kind in een snoepwinkel zoveel leuks is er te vinden. En omdat het geen geld kost, je ze ook lekker weer terug kan brengen en ze geen permanente ruimte innemen in je huis (dat al meer dan vol is, maar daarover wellicht een andere keer…) leen ik ook regelmatig boeken die ik anders niet gelezen zou hebben. Over meridianen of chakra’s bijvoorbeeld. Of kookboeken, yogaboeken en af en toe een chicklit.  Maar goed, genoeg gejubeld over de bibliotheek want dat was niet waar ik het over ging hebben:-)

Regelmatig haal ik in al mijn hebberigheid zoveel boeken dat ik er niet tegenop kan lezen. Zo ging dat dus ook met dat boek wat ik op de valreep nog even doorlas, het boek Stil van Susan Cain. Het boek gaat, in mijn woorden, over dat extraversie over het algemeen als het summum gezien wordt maar dat er zowel extraverte als introverte mensen nodig zijn op de wereld omdat ze ieder hun eigen voordelen en krachten meebrengen.  Nu ga ik niet verder de inhoud van het boek beschrijven, want daar merk ik van dat het me geen energie geeft. Dan heb ik het idee dat ik heel secuur de inhoud moet gaan weergeven en dat is lastig als je iemand bent die meer globaal dingen onthoudt en dat vooral doet gerelateerd aan de inzichten in de eigen situatie (wat wat anders kan zijn dan hoe het precies in het boek stond). Om een lange verhaal kort te maken: het boek was mijn inspiratiebron van waaruit ik weer op een andere manier tegen bepaalde dingen aan ben gaan kijken.

Hier een aantal van die inzichten: Het is prima om introvert te zijn. Introverte mensen zijn niet perse verlegen, asociaal of onvriendelijk. Introverte mensen hebben ook behoefte aan contact met anderen, maar die contacten zullen ze wel eerder energie kosten dan energie geven. Het is normaal voor introverte mensen om (een sterke) behoefte aan stilte en tijd voor jezelf te hebben, om liever met goede vriendinnen koffie te drinken in de stad dan ’s avonds te gaan stappen en liever gesprekken te voeren die ergens over gaan dan wat te babbelen.

Het lezen gaf mij een heel rustig gevoel omdat ik er zoveel in herkende. Net alsof je erachter komt dat je niet de enige paarse olifant met gele vlekken op de wereld bent maar er nog hele kuddes van rondlopen. Het maakt het makkelijker om uit te gaan van mijzelf, van mijn eigen krachten, in plaats van te verwachten van mijzelf dat ik iets moet worden wat ik eigenlijk echt niet ben. Accepteren dus van dat wat er is (hé, is dat ook niet een van de boodschappen van mindfulness :-)) en daarmee aan de slag in plaats van je ertegen te verzetten en het anders te willen. En wat ik mij en passant ook nog realiseerde is dat ik niet alleen vaak bezig ben van mijzelf te vinden dat ik van een rondje in een vierkantje moet veranderen, maar dat ik dat stiekem ook een beetje bij mijn kinderen doe. Alsof alleen vierkantjes gelukkig zijn. Hup, iedereen in zijn eigen vorm en eigen kracht!

Leve de rondjes en vierkantjes en alle andere vormen, leve de olifanten van alle soorten, kleuren en maten!

Wannabe yogi

zee

Er zijn een heleboel (en steeds meer) dingen die ik graag wil leren, wil kunnen of wil zijn. En één daarvan is yogi zijn. Althans wat ik denk dat een yogi is:-)

In mijn beleving (dit is dus geen officiële definitie, maar mijn persoonlijke beeld) is een echte yogi het toppunt van acceptatie en liefdevolle vriendelijkheid. Met respect voor al het leven en weinig ego. En daarnaast bezig zijn met meditatie, asana’s, pranayama en gezonde voeding. Het eten van verse en pure producten, afgestemd op wat jouw lichaam aangeeft nodig te hebben.

Afgelopen week had ik een paar dagen een inzinking. Ik zag vooral half lege glazen, kon me zorgen maken over kleine dingen, zag overal tegenop en er kwam weinig uit mijn handen (waar ik dan natuurlijk weer van baalde…). Die inzinking maakte weer duidelijk voor mij hoe belangrijk liefdevolle vriendelijkheid naar jezelf en anderen (op zulke dagen denk ik ook veel meer onaardige dingen over anderen, sorry!) is en hoe moeilijk het is je niet te verzetten tegen negatieve gevoelens maar deze te accepteren.

Lijden= pijn x verzet. Hoe meer je je verzet tegen de pijn die je hebt (lichamelijk of geestelijk), des te meer last je ervan zult ervaren. Mijn verzet kwam vooral in de vorm van allerlei gedachten over dat ik weer een inzinking had, ondanks alle goede dingen die ik voor mijzelf aan het doen ben. Over dat niks helpt en waarom ik er eigenlijk nog energie in steek en over dat andere mensen vast geen last zullen hebben van dit soort inzinkingen en over dat het eindeloos is. Je ziet het patroon zich aftekenen…. Aan alle kanten verzet in plaats van accepteren dat ik me minder goed voel. Op het moment dat ik in het verzet gaat kan ik eigenlijk ook niet meer achterhalen wat voor negatief gevoel er eigenlijk schuilt onder dat laagje balen/somberheid. Is het verdriet, is het boosheid, is het angst? Zo wordt het moeilijk om lief voor mezelf te zijn en te kijken wat ik nodig heb om voor mezelf te zorgen, zoals ik wel zou doen als één van mijn kinderen zich verdrietig zou voelen. Dan zou ik ze troosten, even vasthouden, luisteren naar waar ze verdrietig over zijn.

Wat heeft geholpen om de inzinking beperkt te houden tot een paar dagen (wat terugkijkend als je je weer goed voelt natuurlijk lijkt als heel kort in plaats van de eindeloosheid als je erin zit) is dat ik ook op de mindere dagen bezig ben gebleven met mijn mindfulnessmeditaties.  Mindfulness heeft natuurlijk ook alles te maken met acceptatie, mildheid en liefdevolle vriendelijkheid.

Er is nog werk te doen op het pad naar yogi zijn:-)