Schijnwerpers

poezen soezen

Het is even geleden dat ik mijn vorige blog heb gepost. De reden dat er zo’n tijd tussen heeft gezeten is dat ik ineens heel sterk ging twijfelen aan het schrijven van een blog en dan met name een blog met mijn eigen wel en wee als onderwerp. Ineens werd ik me er van bewust dat het eigenlijk iets raars heeft om zulke persoonlijke dingen te delen met iedereen die het maar wil lezen. Waarom wilde ik het eigenlijk in een blog verwerken en publiceren op internet? Waarom vond ik het niet genoeg om gewoon in een dagboek te schrijven, for my eyes only? Wilde ik dat veel mensen het zouden lezen, of juist niet? De ene keer was ik teleurgesteld over het gebrek aan lezers en de keer daarop juist opgelucht dat ik, bij gebrek aan lezers toch eigenlijk voor mijzelf schreef.

De trigger voor al deze twijfels was een boek dat ik las (ik heb het daarna snel weer teruggebracht naar de bibliotheek) over dat het schrijven van een blog een manier was om je gevoelens te externaliseren en er dus niet mee te dealen. Een soort vermijdingsstrategie. En dat er op die manier miljoenen blogs op het internet belanden. Het lezen van deze negatieve benadering (Julia Cameron zou het een blokkerend persoon noemen waarvan het goed is om die tijdens het deblokkeer-proces uit de weg te gaan) zorgde voor de eerder beschreven enorme twijfel. Is het voor mij een manier van niet goed omgaan met mijn emoties?  Dat heb ik inmiddels losgelaten. Volgens mij is het prima een blog te schrijven en tegelijkertijd goed met mijn emoties om te gaan. Eigenlijk heb ik bedacht dat het twee naast elkaar staande dingen zijn.

Blijft over dat het me wel aan het denken heeft gezet over waarom ij met potentieel iedereen wil delen wat ik deel. Daar heb ik nog geen antwoord op. In eerste instantie dacht ik daar achter te komen door een tijdje niet te schrijven. Nu, een tijdje later, zijn er nog niet veel meer antwoorden gekomen en gooi ik het over een andere boeg. De komende tijd ga ik weer schrijven en kijken wat dat me brengt. Ik kan me voorstellen dat deze twijfels maken dat ik algemener ga schrijven, minder over persoonlijke ervaringen en meer over een onderwerp. Tegelijkertijd is dat dan vandaag nog niet gelukt:-)

Hopelijk kan ik de komende tijd, al schrijvend, achterhalen wat ik nou eigenlijk wil met deze blog en het delen van al deze spinsels. Misschien blijk ik stiekem een enorme narcist te zijn, die op deze manier eindelijk in de schijnwerpers hoopt te komen te staan…. De tijd zal het leren:-))

P.S: de eerste mindfulness avond was goed geslaagd. De volgende 3 avonden zijn ingepland!