Wannabe yogi

zee

Er zijn een heleboel (en steeds meer) dingen die ik graag wil leren, wil kunnen of wil zijn. En één daarvan is yogi zijn. Althans wat ik denk dat een yogi is:-)

In mijn beleving (dit is dus geen officiële definitie, maar mijn persoonlijke beeld) is een echte yogi het toppunt van acceptatie en liefdevolle vriendelijkheid. Met respect voor al het leven en weinig ego. En daarnaast bezig zijn met meditatie, asana’s, pranayama en gezonde voeding. Het eten van verse en pure producten, afgestemd op wat jouw lichaam aangeeft nodig te hebben.

Afgelopen week had ik een paar dagen een inzinking. Ik zag vooral half lege glazen, kon me zorgen maken over kleine dingen, zag overal tegenop en er kwam weinig uit mijn handen (waar ik dan natuurlijk weer van baalde…). Die inzinking maakte weer duidelijk voor mij hoe belangrijk liefdevolle vriendelijkheid naar jezelf en anderen (op zulke dagen denk ik ook veel meer onaardige dingen over anderen, sorry!) is en hoe moeilijk het is je niet te verzetten tegen negatieve gevoelens maar deze te accepteren.

Lijden= pijn x verzet. Hoe meer je je verzet tegen de pijn die je hebt (lichamelijk of geestelijk), des te meer last je ervan zult ervaren. Mijn verzet kwam vooral in de vorm van allerlei gedachten over dat ik weer een inzinking had, ondanks alle goede dingen die ik voor mijzelf aan het doen ben. Over dat niks helpt en waarom ik er eigenlijk nog energie in steek en over dat andere mensen vast geen last zullen hebben van dit soort inzinkingen en over dat het eindeloos is. Je ziet het patroon zich aftekenen…. Aan alle kanten verzet in plaats van accepteren dat ik me minder goed voel. Op het moment dat ik in het verzet gaat kan ik eigenlijk ook niet meer achterhalen wat voor negatief gevoel er eigenlijk schuilt onder dat laagje balen/somberheid. Is het verdriet, is het boosheid, is het angst? Zo wordt het moeilijk om lief voor mezelf te zijn en te kijken wat ik nodig heb om voor mezelf te zorgen, zoals ik wel zou doen als één van mijn kinderen zich verdrietig zou voelen. Dan zou ik ze troosten, even vasthouden, luisteren naar waar ze verdrietig over zijn.

Wat heeft geholpen om de inzinking beperkt te houden tot een paar dagen (wat terugkijkend als je je weer goed voelt natuurlijk lijkt als heel kort in plaats van de eindeloosheid als je erin zit) is dat ik ook op de mindere dagen bezig ben gebleven met mijn mindfulnessmeditaties.  Mindfulness heeft natuurlijk ook alles te maken met acceptatie, mildheid en liefdevolle vriendelijkheid.

Er is nog werk te doen op het pad naar yogi zijn:-)

 

 

Hoofd vs hart

hart van pepernoten 2

Mijn valkuil, ook bij het schrijven van dit blog, is dat ik te veel in mijn hoofd ga en te weinig contact maak met mijzelf. Klinkt dat wazig? Neem als voorbeeld dit blog. Mijn neiging is om te gaan denken over wat goed zou zijn om te schrijven of te denken over waar mensen op zitten te wachten. Ik ga als het ware in het hoofd van anderen zitten. Dit zorgt er dan vervolgens weer voor dat ik al snel het idee krijg dat ik niet goed genoeg/origineel genoeg/bijzonder genoeg/ leuk genoeg/ niet persoonlijk genoeg/te persoonlijk etc… schrijf.  En ondertussen weet ik niet meer waarom ik überhaupt een blog ben begonnen, is het plezier weg en ligt er vooral een hele hoge en demotiverende lat.  Wat ik zelf leuk vind? Dat is al irrelevant geworden.

Twee voor mij kenmerkende processen, namelijk het leven vanuit mijn hoofd benaderen en daarnaast ook nog in het hoofd van de ander kruipen. Mijn hoofd probeert altijd overal verklaringen voor te vinden. Voel ik me rot dan ga ik vooral hard aan het denken over waarom ik me rot voel in plaats van bezig te zijn met voelen wat ik voel. Mijn hoofd probeert altijd te bedenken wat handig en verstandig is om te doen en geeft geen ruimte aan wat leuk is of waar ik zin in heb. Mijn hoofd is vaak kritisch en bestraffend. Mijn hart raakt ondergesneeuwd.

De grote uitdaging voor mij bij het schrijven is het schrijven vanuit mijn hart. Ik denk dat dit ook de rode draad is van mijn ontdekkingsreis: contact maken met mijn hart en zo mijn leven vormgeven. (even een voorbeeldje van hoe mijn hoofd in de weg kan zitten: ik had grote aarzeling om dat stukje over mijn hart te schrijven omdat ik aan het denken was dat daar vast heel veel mensen op zullen afhaken, van die softe taal. Maar voor mij is het de kern. Hart-hoofd:1-0!)

 

Ontdekkingsreis

herfstbomen

Hoe wil ik mijn leven vorm geven, wat is wezenlijk voor mij?

Zo eindige mijn vorige blog. Nogal een vraag niet? In ieder geval voor mij een vraag die niet een twee drie te beantwoorden is en dat hoeft misschien ook niet. Ik zie het alsof ik op een ontdekkingsreis ben. Een reis waarin ik de kans krijg veel verschillende dingen te zien, te leren en te ervaren. Ik kan aan van alles snuffelen. De reis brengt momenten met zich mee dat ik volledig in paniek raak omdat ik niet weet waar het allemaal heen gaat en ik NU een antwoord wil op hoe mijn leven eruit moet zien en wat ik moet doen. Er zijn momenten dat ik grote chaos ervaar omdat ik aan (te) veel dingen tegelijk aan het snuffelen ben en ik mij afvraag of het ooit ergens toe gaat leiden.

Maar het lukt me ook af en toe (en zelfs steeds iets meer) niet met het einddoel bezig te zijn, maar met het proces er heen en daar van te genieten. Mezelf de ruimte geven te mogen ontdekken, zonder het al te hoeven weten. Met een soort verwachtingsvolle blijheid van binnen die mij doet denken aan het gevoel dat ik vroeger had als ik wakker werd op de ochtend van mijn verjaardag. Een kriebel in je buik van alles wat voor je open ligt.

Hoe ziet jouw ontdekkingsreis er uit?

Ratrace

wat een rust

Tijdens een wandeling enkele maanden geleden merkte ik een gevoel van vervreemding toen ik ’s avonds mensen met haast onze wijk in zag fietsen na een lange dag werk, de kinderen al in bed en misschien ook ’s ochtends al vroeg weg gegaan. Waren ze buiten geweest die dag of de hele dag binnen op kantoor?  Ik kon me op dat moment even niet meer voorstellen dat dit nou de bedoeling zou zijn van het leven. Het voelde alsof ik opeens buiten de grote bubbel waarin iedereen continu druk is en haast heeft, was komen te staan

Zijn zij nou gek of ben ik gek? In hoeverre is al dat harde werken nodig om de wereld draaiende te houden? Of is het een soort van zichzelf in stand houdend en almaar uitdijend proces? Kan ik hier nu rustig wandelen omdat andere mensen bereidt zijn zich het snot voor de ogen te werken?

Allemaal vragen waarop ik het antwoord voor het grote geheel niet kan overzien.Het zette mij wel aan het denken over het vormgeven van mijn eigen leven en stilstaan bij wat voor mij wezenlijk is.