Automatische piloot

Gisteren ben ik begonnen in het boek “Hoe tem je een wilde olifant” van Jan Chozen Bays. Het is een boek over mindfulness en de opzet is dat je gedurende een jaar iedere week een andere mindfulnessoefening doet. Dus eigenlijk lees je per keer maar een klein stukje uit het boek. Een leuke opzet vind ik. Het maakt het heel overzichtelijk. Bij de eerste oefening is het de bedoeling dat je een week lang een aantal dagelijks terugkerende handelingen met je andere hand doet. Dus als je rechts bent doe je ze met je linkerhand en als je links bent met je rechterhand.

IMG_4981

Een ogenschijnlijk simpele oefening, maar in de uitvoering best lastig! Ik merkte dat het lastig was om er aan te denken om bijvoorbeeld mijn tanden met links te poetsen. Het gaat zelfs zo dat ik vlak voor het poetsen er aan denk en het vervolgens gelijk weer vergeet. Of, zoals vanmorgen, wel begon met mijn tandenborstel in mijn linkerhand, ondertussen van alles ging doen (de kinderen moesten naar school en we weer waren aan de late kant:-)) en eindigde met mijn tandenborstel in mijn rechterhand. Zonder dat ik mij er van bewust was dat ik ondertussen van hand gewisseld was, hoezo mindful?! Een hele goede oefening voor mij om mij bewust te worden van het doen van dingen  op de automatische piloot.

Maar waarom zou je in het nu, in het moment willen zijn? Wat is er mis met de automatische piloot? Ik weet niet of het zo ook officieel in de boeken staat maar voor mij is een belangrijke reden om die automatische piloot wat te willen verminderen,  dat het mij de gelegenheid geeft om anders op situaties en gevoelens te reageren. Een onderdeel van mijn automatische piloot is dat ik soms ook verzeild kan raken in een negatieve gedachtenspiraal. Dit kan over heel onschuldige dingen gaan overigens. Zo kan ik aan het fietsen zijn en opeens een naar gevoel hebben. Als ik dan ga terugkijken blijkt dat ik bijvoorbeeld aan het denken ben geweest over iets wat ik vergeten was te doen. Zo’n proces kan zich automatisch voltrekken en ik merk alleen dat ik me er naar door voel. Vervolgens kan ik dan, als ik niet terugkijk naar waar ik over aan het denken was, weer gaan balen van dat ik me naar voel en dat dit dan vast weer een stomme dag wordt etc. etc. Als ik meer in het moment ben kan ik dit proces eerder herkennen en er voor kiezen om er op een andere manier mee om te gaan. Het geeft me tijd om bijvoorbeeld te bedenken dat het niet erg is dat ik iets vergeten ben. Of dat het wel goed zal komen.

Daar zit voor mij ook een meerwaarde. Mindful zijn geeft ruimte om op een andere manier te reageren. Soms kan ik bijvoorbeeld al chagerijnig gereageerd hebben naar één van de kinderen voordat ik er erg in heb, of alweer “automatisch”ergens nee op gezegd hebben. Meer in het moment zijn kan zorgen dat ik eerst even stil sta bij hoe ik zou willen reageren. Om dan soms natuurlijk alsnog boos te worden, maar dan wel bewust :-) Flink oefenen deze week met die linkerhand!

Leesonthouding

IMG_4980Mijn vingers zijn nog koud van het wandelen buiten. Het is hier helder, zonnig en koud, heerlijk om buiten te zijn! Ben moe vandaag, maar kom moeilijk tot rust, dus was goed om even buiten te zijn, even wat meer uit mijn hoofd. Ben vooral druk bezig met consumeren, dingen (in mijn geval kennis) tot me nemen. Ik herken dit steeds meer als een vermijdingsstrategie. Niet eerder heb ik het herkend als vermijding tot ik een paar weken geleden een week leesonthouding deed.

Leesonthouding is niet lezen, in dit geval gedurende een week. Ook vaak toegepast als mindfulnessoefening. Mijn verwachtingen van tevoren? Dat ik tot heel veel actie en creatieve dingen zou komen in de avonduren. Gewoonlijk volgen die uren eigenlijk altijd hetzelfde ritme als ik thuis ben, namelijk kinderen naar bed, nog even de boel opruimen beneden en dan met een boek (of een stapel boeken) me nestelen op de bank onder een lekker warm dekentje. En heerlijk verdwijnen in mijn boek. Tijdens de leesonthouding was deze optie ineens afgesloten.

De eerste avond was ik inderdaad heel actief. Ik heb zelf cruesli gebakken, nog wat opgeruimd, avondpagina’s geschreven en een spelletje gedaan. De tweede avond kon ik niet verzinnen wat te doen en had ik eigenlijk nergens echt zin in. Ik was geneigd nog even in het boek waarin ik gelezen had over leesonthouding te kijken naar de voorbeelden die daar gegeven werden over alternatieve activiteiten, maar dat leek me toch al te zot: ik kon toch zeker zelf wel iets verzinnen?!  Vervolgens heb ik mijn fotocamera gepakt en ben daarmee gaan oefenen (in het kader van creatieve dingen doen…). De derde avond had ik opnieuw nergens zin in, heb wel nog gemediteerd en ben daarna maar gewoon op de bank gaan zitten zonder iets te doen. Zo zittend zonder afleiding ging ik mij flink rot voelen, een mix van verdrietig en geïrriteerd. Normaal gesproken zou ik niet zo’n zin hebben me zo te voelen en snel in een boek duiken en mezelf volstoppen met informatie. Maar dat was nu geen optie. Dus kon ik “noodgedwongen” oefenen in het accepteren van en stilstaan bij dat wat er is. Zeer ongemakkelijk! De vierde avond zelf laken een pak met daarbij een steeds groter stuk irritatie en frustratie omdat ik niet voldeed aan mijn verwachtingen. En hoe meer frustratie, des te minder zin ik kreeg in het doen van leuke dingen. Zelfs het doen van een spelletje trok me niet. Van pure frustratie (en omdat mijn acceptatie niet zo wilde lukken en ik niet meer bij mijn gevoel wilde stilstaan, te confronterend) ben ik toen maar filmpjes gaan kijken op de tablet. Ja, ja, slimmerik (maar niet heus!), een nieuwe manier van vermijding gevonden…. De vijfde en zesde avond volgenden hetzelfde stramien. Ontgoocheld ben ik vervolgens de zevende avond maar weer gaan lezen.

Wat het me gebracht heeft? Niet wat ik had verwacht en dat was misschien wel gelijk het grootste struikelblok: al die verwachtingen die ik vooraf had. De lat lag erg hoog. Toch heb ik er veel aan gehad. Het heeft me doen realiseren dat naast dat lezen prettig is en het fijn is op die manier nieuwe dingen te leren, het voor mij ook een andere funtie heeft, namelijk het niet hoeven stilstaan bij gevoelens. En dat ik zo gewend ben om ’s avonds te lezen (tot een paar jaar geleden was het niet lezen maar tv kijken) dat het me veel meer moeite kost dan verwacht om andere dingen te bedenken en in actie te komen.

Zeker voor herhaling vatbaar, nu ook zonder tablet, en met realistische verwachtingen!

Mindful stappen zetten

Vandaag een kort bericht, want ik ben allerlei nieuwe dingen in gang aan het zetten waardoor weinig tijd overblijft vandaag. Ik kom er steeds meer achter dat het heel fijn is om stappen te zetten en nieuwe dingen te proberen. En dat het daarnaast eng en spannend is en blijft, maar dat mag er ook zijn. Dat is iets wat ik steeds meer leer vanuit het bezig zijn met mindfulness en vanuit het mediteren. Dat het doel niet hoeft te zijn dat je bij het doen van nieuwe dingen zoals in mijn geval helemaal geen angst of onzekerheid of spanning ervaart, maar dat het er mag zijn zonder dat je je erdoor laat leiden. Zonder te oordelen over dat je die angst hebt en zonder je erdoor te laten lamleggen. Als ik naar mijzelf kijk dan is het een heuvelachtig pad. Daarmee bedoel ik dat het de ene dag goed lukt om de onzekerheid er te laten zijn, die te accepteren en ondertussen in beweging te blijven. Op andere dagen zijn die gedachten me te slim af en sta ik stil. Maar opgeteld ben ik toch beetje bij beetje op weg naar het doen van dingen waarvan ik denk dat ik ze leuk en belangrijk vind.

Hierbij aansluitend realiseerde ik me (tijdens het schrijven van de ochtendpagina’s, ik kan het niet vaak genoeg zeggen, een aanrader!!) dat deel van waarom ik vaak niet aan het zetten van stappen toe kom de achterliggende gedachte is dat als je blijft bij wat je kent, in je veilige omgeving en rituelen, dat het leven dan het minst pijnlijk zal zijn. Vermijding…. En tegelijkertijd het besef dat het een wassen neus is, want ook als je niet beweegt is het leven soms of vaak pijnlijk. En daarnaast heb je dan niet het plezier van nieuwe ervaringen en successen. Het leven is niet minder pijnlijk als je stilstaat, maar wel minder leuk.

Als een soort mantra denk ik regelmatig terug aan die laatste zin en probeer ik mezelf zo weer in beweging te krijgen. Mijn motto voor het nieuwe jaar is dan ook: ervaren!

Ochtendpagina’s

Nog een week en dan begint mijn mindfulness-oefengroep (Vol verwachting klopt mijn hart).  Mijn zenuwen nemen toe. Eigenlijk ga ik heen en weer tussen denken dat het allemaal niet gaat lukken en dat ik zelf nog te weinig begrijp van mindfulness om daar anderen iets in te kunnen bieden tot dat ik denk dat ik het niet zo zwaar moet maken en gewoon lekker moet gaan genieten. Dat is wel iets waar ik goed in ben: dingen zwaar maken, alle licht en lucht eruit halen. Zo gaat het ook met mijn blogs, ik probeer ze luchtig te maken en op de een of andere manier worden ze toch weer zwaar.

Van de week had ik een helder moment en had ik het even te pakken, het luchtige. Opeens realiseerde ik me dat het niet voor niets een mindfulness- oefengroep is. Wat betekent dat ik kan oefenen en het nog helemaal niet perfect hoef te kunnen. Pfff, alsof er een fantje leeg liep:-) Dat was juist waarom ik deze opzet had bedacht. En zodra ik dit bedacht had ik er gelijk zin in.

the artist's wayDat heldere moment kwam tijdens het schrijven van mijn ochtendpagina’s. De ochtendpagina’s zijn een idee van Julia Cameron uit het boek The Artist’s Way.  Waar het op neer komt is dat je iedere ochtend 3 pagina’s schrijft over wat er ook maar in je hoofd opkomt. Het hoeft dus niet speciaal ergens over te gaan, echt gewoon wat dan ook tot je 3 pagina’s vol hebt. Bij mij start het dus vaak met een soort opsomming van wat ik eigenlijk vind dat ik allemaal zou moeten doen. Het grootste deel van die 3 pagina’s gaat het voor mijn gevoel nergens over, met hier en daar een helder momentje. Maar het is echt heel fijn om te doen, ik kan het iedereen aanraden! Het is eigenlijk ook een soort mindful/meditatie-moment. Even met niks anders bezig zijn en zonder er allerlei betekenissen aan te hangen je gedachten voorbij laten komen als wolken aan de lucht. Het enige verschil is dat je ze nu onderweg ook nog even opschrijft.

Oja, je laat niemand je ochtendpagina’s lezen en de eerste maanden stop je ze gewoon in een map en lees je ze zelf ook niet terug. En nog een oja, Julia Cameron gaat er vanuit dat je je wekker eerder zet en ze dan schrijft. Dat heb ik een paar keer geprobeerd, maar ik werd daar niet echt gelukkig van. Nu schrijf ik ze op het moment dat het past (maar wel braaf iedere dag!) en probeer dat moment zo vroeg mogelijk in mijn ochtendprogramma te laten vallen. En beter dat je ze ’s middags of ’s avonds schrijft dan helemaal niet, toch?!

Razende kip

stress vrouwtjeIk ben als een soort razende kip door het huis gegaan dit weekend. Voor mijn doen heb ik het ook nog redelijk gestructureerd aangepakt. Ik ben op zolder begonnen en toen langzaam naar beneden toegewerkt. Ik had zelfs van tevoren een lijstje gemaakt met dingen waarvan ik vond dat ze echt moesten gebeuren in huis. En gisterochtend, een paar uur voor de makelaar kwam, was alles afgevinkt en nog wat extra. Ik had het niet achter mezelf gezocht, maar ik had zelfs in de badkamer twee handdoeken van dezelfde kleur netjes aan het haakje gehangen zodat het zo rustig mogelijk zou ogen. En de wasmand weggehaald zodat de vloer leeg zou zijn en onze kleine badkamer wat ruimtelijker zou ogen. Geen idee of het allemaal nodig was, maar die kleine extra’s maakten het voor mijzelf wel leuker. Een soort hotel in eigen huis :-)

Maar als ik zeg razende kip overdrijf ik helaas niet. Naast dat ik niet echt gezellig was voor mijn vriend en kinderen, we geen leuke dingen met elkaar hebben gedaan (zelfs niet even een spelletje, sorry Noor!), ik mezelf geen tijd gunde om kort koffie te gaan drinken met een dierbare vriendin die ik al een tijdje niet gezien had, ik doodmoe en met hoofdpijn bij het Sinterklaasfeest zat en ik voortdurend stress voelde over of het allemaal ging lukken, heb ik ook het hele weekend niet gemediteerd of mijn ochtendpagina’s geschreven. Ik vermoed dat ik ook niet echt heb ademgehaald en dicht bij mijzelf blijven? dat kwam niet eens in me op….

Uiteindelijk ben ik gisterochtend, in de stijl van de rest van het weekend natuurlijk pas nadat ik alle laatste dingen die ik op mijn lijstje had staan klaar had, mijn ochtendpagina’s gaan schrijven. Het was alsof ik weer bij mijn positieven kwam. Tijdens het schrijven begon ik te denken dat ik dit hele proces misschien ook mindful had kunnen aanpakken. Om niet vast te komen zitten in allerlei negatieve oordelen over hoe ik het weekend bezig was geweest (jaja, mijn interne criticus lag natuurlijk alweer op de loer) ben ik gelijk gaan fantaseren en schrijven over hoe in het ideale geval de mindful aanpak er dan ongeveer had uitgezien. In ieder geval had ik dan tussendoor een paar keer 3 ademhalingen met aandacht gedaan. Een kleine moeite, als je er tenminste aan denkt :-), maar een hele fijne manier om weer bij jezelf te komen. En misschien had ik dan wel gemerkt dat ik het leuker vind om schoon te maken met een muziekje erbij of had ik zelf een liedje willen zingen. Of ik had gemerkt dat een onderbreking voor een kopje koffie of even een spelletje mij weer nieuwe energie en goede zin had kunnen geven. Ook zou ik, bij een mindful aanpak, meer met mijn aandacht bij wat ik op dat moment aan het doen was zijn in plaats van mijzelf extra stress te geven door continu bezig te zijn met alles wat nog ergens op een lijstje staat. Eigenlijk komt het allebei neer op het onderbreken van mijn automatische piloot, in het hier en nu zijn, contact maken met mijzelf en ruimte maken voor gevoel.

relaxte poes
www.liesbrit.nl

Er is in ieder geval nog ruimte voor verbetering:-)

Opruimen….

tiny house (tinycentral.com)
tiny house (tinycentral.com)

Komende week komt er een makelaar bij ons langs. Niet dat we ons huis gaan verkopen, maar we hebben wel een taxatie nodig. En sinds ik weet dat die makelaar gaat komen kijk ik opeens met andere ogen naar ons huis. Ineens valt op hoe vol met spullen ons huis is en hoeveel dingen aan ons huis niet afgewerkt zijn (roestend balkon, uit elkaar vallende keuken, afgeleefde vloer, kaal houtwerk etc. etc.). Gek dat je dat op een gegeven moment zelf niet meer ziet totdat er iemand in huis komt die er nog nooit is geweest en helemaal als die persoon ook nog een makelaar is die je huis komt beoordelen. Dat wordt nog een druk weekend…..

Afgelopen jaar heb ik ons huis al eens onder handen genomen volgens de Kondo methode. Ik had toen 3 maanden vrij genomen van mijn werk als een soort adempauze. Om mezelf te resetten, uit de overlevingsstand te komen, nieuwe ideeën en inspiratie op te doen en eens de stand op te maken na een lange periode waarin ik geen plezier meer had in mijn werk. In eerste instantie had ik hele lijsten met dingen die ik wilde gaan doen tijdens die maanden. Daar werd ik vervolgens zo onrustig en opgejaagd van dat ik die lijst snel weer heb weggegooid. Vaak voorkomende vraag van mensen die hoorden over mijn sabbatical was of ik op reis ging of misschien een boek ging schrijven. Het was grappig om de reacties te zien als ik aangaf dat ik eigenlijk vooral helemaal niks ging doen.

Dat niks werd uiteindelijk veel lezen, wandelen en…. opruimen. Ik kan ontzettend moeilijk dingen weggooien (en inmiddels zijn mijn kinderen ook zo :-(), dus je kunt je misschien voorstellen dat ons huis langzaam dichtgeslibt is. Jarenlang heb ik hiervoor mijn ogen gesloten en was er eerlijk gezegd ook geen tijd en energie voor. En als de volheid me dan aanvloog en ik behoefte had aan meer ruimte dan zag ik de oplossing vooral in een groter huis en niet in minder spullen. Totdat ik aan het begin van mijn sabbatical een documentaire zag over mensen in Amerika die bewust in een heel klein huis gingen wonen (We the tiny house people van Kirsten Dirksen). Dat was een behoorlijke eye-opener. Hoeveel spullen heb je eigenlijk nodig?

opgeruimd

Met het boek van Marie Kondo ben ik toen een groot deel van het huis doorgegaan, beginnend bij de kledingkasten. Met de kleding was ik goed op dreef en kon ik zo een heleboel uit de kast halen wat ik al jaren niet meer aanhad en doorgegeven kon worden. Vervolgens ging ik door naar de boeken. Moeilijk, want ik vind boeken heel fijn (om te lezen en te hebben)…. Maar goed, ruimte in de kasten ontstaat niet vanzelf dus ook bij mijn boeken ben ik gaan kijken welke boeken mij blij maken en welke minder (de vraag die Marie Kondo je bij alles laat stellen is: doe it spark joy?) En toen ging ik, achteraf gezien, de fout in. Want in plaats van de uitgeselecteerde boeken gelijk weg te doen, heb ik ze in tassen op zolder gezet…. Je raadt het al, daar staan ze nu nog en ik kon het tot nu toe niet meer over mijn hart verkrijgen om ze weg te doen (” wie weet wil ik ze toch ooit nog een keer lezen”). Wel ben ik lid geworden van de bibliotheek zodat de hoeveelheid boeken die permanent het huis in komt sterk is afgenomen.

Maar nu komt de makelaar (en hindert het mijzelf ook weer dat alles in huis zo mudje vol ligt, een rustig hoofd in een rustig huis). Er moet iets gebeuren! Ik zal denk ik straks mijn Marie Kondo boek maar weer uit de kast trekken en dit weekend met hernieuwde moed ruimte gaan maken in huis.

 

 

Paarse olifant met gele vlekken

Elmer

Gisteren heb ik op de valreep nog wat gelezen in een boek van de bibliotheek dat terug moest. Sinds dit jaar ben ik voor het eerst in mijn volwassen leven lid van de bibliotheek en ik vind het fantastisch! Ik lijk soms wel een kind in een snoepwinkel zoveel leuks is er te vinden. En omdat het geen geld kost, je ze ook lekker weer terug kan brengen en ze geen permanente ruimte innemen in je huis (dat al meer dan vol is, maar daarover wellicht een andere keer…) leen ik ook regelmatig boeken die ik anders niet gelezen zou hebben. Over meridianen of chakra’s bijvoorbeeld. Of kookboeken, yogaboeken en af en toe een chicklit.  Maar goed, genoeg gejubeld over de bibliotheek want dat was niet waar ik het over ging hebben:-)

Regelmatig haal ik in al mijn hebberigheid zoveel boeken dat ik er niet tegenop kan lezen. Zo ging dat dus ook met dat boek wat ik op de valreep nog even doorlas, het boek Stil van Susan Cain. Het boek gaat, in mijn woorden, over dat extraversie over het algemeen als het summum gezien wordt maar dat er zowel extraverte als introverte mensen nodig zijn op de wereld omdat ze ieder hun eigen voordelen en krachten meebrengen.  Nu ga ik niet verder de inhoud van het boek beschrijven, want daar merk ik van dat het me geen energie geeft. Dan heb ik het idee dat ik heel secuur de inhoud moet gaan weergeven en dat is lastig als je iemand bent die meer globaal dingen onthoudt en dat vooral doet gerelateerd aan de inzichten in de eigen situatie (wat wat anders kan zijn dan hoe het precies in het boek stond). Om een lange verhaal kort te maken: het boek was mijn inspiratiebron van waaruit ik weer op een andere manier tegen bepaalde dingen aan ben gaan kijken.

Hier een aantal van die inzichten: Het is prima om introvert te zijn. Introverte mensen zijn niet perse verlegen, asociaal of onvriendelijk. Introverte mensen hebben ook behoefte aan contact met anderen, maar die contacten zullen ze wel eerder energie kosten dan energie geven. Het is normaal voor introverte mensen om (een sterke) behoefte aan stilte en tijd voor jezelf te hebben, om liever met goede vriendinnen koffie te drinken in de stad dan ’s avonds te gaan stappen en liever gesprekken te voeren die ergens over gaan dan wat te babbelen.

Het lezen gaf mij een heel rustig gevoel omdat ik er zoveel in herkende. Net alsof je erachter komt dat je niet de enige paarse olifant met gele vlekken op de wereld bent maar er nog hele kuddes van rondlopen. Het maakt het makkelijker om uit te gaan van mijzelf, van mijn eigen krachten, in plaats van te verwachten van mijzelf dat ik iets moet worden wat ik eigenlijk echt niet ben. Accepteren dus van dat wat er is (hé, is dat ook niet een van de boodschappen van mindfulness :-)) en daarmee aan de slag in plaats van je ertegen te verzetten en het anders te willen. En wat ik mij en passant ook nog realiseerde is dat ik niet alleen vaak bezig ben van mijzelf te vinden dat ik van een rondje in een vierkantje moet veranderen, maar dat ik dat stiekem ook een beetje bij mijn kinderen doe. Alsof alleen vierkantjes gelukkig zijn. Hup, iedereen in zijn eigen vorm en eigen kracht!

Leve de rondjes en vierkantjes en alle andere vormen, leve de olifanten van alle soorten, kleuren en maten!

Vol verwachting klopt mijn hart

Niet vanwege de Sint en cadeautjes in mijn schoen, maar omdat ik zo de meditatiekussens mag gaan ophalen die speciaal voor mij gemaakt zijn. Woehoe! Wat een stap!

meditatiekussen 1

Je vraagt je misschien af waar ik meditatiekussens voor nodig heb en waarom dat voor mij zo’n stap is? De meditatiekussens zijn niet voor mijzelf om op te gaan zitten (ik heb er al één :-)) maar voor de deelnemers aan mijn mindfulness-oefengroepje.  Afgelopen maanden heb ik een opleiding tot mindfulness/MBCT trainer gevolgd. Hoewel het fijn was om te oefenen met de opleidingsgroep, merkte ik na afloop dat ik het toch nog wel een spannend idee vond om zelf een mindfulnessgroep te starten. Heb ik al wel genoeg bagage? Zoals bij de meeste nieuwe dingen die ik wil gaan doen heb ik het idee dat ik eerst jarenlang opleidingen moet volgen en alle ins en outs moet weten voordat ik ermee aan de slag kan. Ervaringsleren is niet mijn voorkeursstijl…. Het nadeel van mijn strategie is dat ik dus niet verder aan de slag ga, het niet alvast ga uitproberen. En daardoor het nieuw geleerde soms helemaal uit beeld verdwijnt. Hoe dit te tackelen? Daar komt de oefengroep in beeld. Wat ik heb bedacht is om de komende periode met deze groep aan de slag te gaan om zo verder vertrouwen in mijn kunnen op te bouwen en tegelijkertijd feedback te krijgen.

Even een inkijkje in hoe dat bij mij in zijn werk gaat: vol van mijn idee benader ik met goede moed een aantal mensen in mijn omgeving, die allemaal zonder aarzeling enthousiast reageren. Daarna moet ik even bijkomen van dat het zo soepel gaat, dat ze zo enthousiast zijn en van de druk die ik ineens een beetje ervaar. Ik blijf vervolgens een beetje hangen in dat bijkomen. Mijn gedachten gaan weer met me aan de haal en beginnen me te vertellen dat ze misschien toch niet zo enthousiast zijn, dat ik het me verbeeld heb, dat ze misschien toen wel wilden maar nu niet meer dus doe er vooral maar niks meer mee,  dat ik eerst alles tot in detail goed doorgedacht moet hebben. Kortom, aan alle kanten blokkerend en saboterend! Na zo wat uitstellen heb ik besloten mezelf wat klem te zetten door meditatiekussens aan te schaffen. Om nou met een hele stapel meditatiekussens te zitten en er verder niks mee te doen…..

En het heeft gewerkt! Vervolgens heb ik iedereen nog eens gepolst en ja ze waren nog steeds enthousiast, snel een datum geprikt en nou gaat we heus binnenkort van start! Nu ga ik snel de kussens halen.

Denkbeeldige levens

Raindrops keep falling on my head

Wat een weer! Een goed moment om te schrijven. Samen met een goede vriendin ben ik The artist’s way van Julia Cameron aan het doen. De insteek van het boek is je creativiteit deblokkeren door het doen van bepaalde opdrachten. Mijn eerste gedachte hierbij was: welke creativiteit? Als ik iets niet heb gezien in mijzelf is het creativiteit. Wat dat betreft is het goed dat we het samen doen, want als ik in mijn eentje was begonnen had ik het boek en de opdrachten al gelijk opzij gelegd.

Het idee is dat creativiteit onder andere geblokkeerd raakt door allerlei negatieve dingen die je tegen jezelf zegt over dat je het niet kan, dat het niet goed genoeg is etc. En zij biedt een manier om tegenwicht te bieden aan deze negativiteit, namelijk het omvormen in positieve affirmaties. De eerste keer dat ik de voorgestelde affirmaties las moest ik er vooral heel erg van lachen, zo ver stonden ze van mij af. Inmiddels probeer ik ze wat meer serieus te nemen en mijzelf te benaderen als iemand waar ook (wat) creativiteit in zit:-) Steeds beter herken ik de creativiteit-ondermijnende dingen die ik tegen mijzelf zeg en a la mindfulness herken ik ze, verwelkom ik ze om ze vervolgens los te laten en als wolkjes weer verder te laten drijven (vind dat beeld van wolken die verder drijven in de lucht altijd heel helder en helpend).

Terug naar het schrijven. Een van de beginopdrachten is zonder al te veel erover na te denken 5 denkbeeldige levens  te bedenken (in mijn geval) yogalerares, zangeres, schrijver, schoonheidsspecialiste, ayurvedisch arts). Van die 5 kies je er één uit (in mijn geval schrijver). De volgende stap is om een week als schrijver te leven.  Tot zover ging het doen van de opdracht best oke. Maar hoe leef je als een schrijver? Ik heb een aantal dingen bedacht (én bedacht dat ik deze oefening vaker ga doen met andere denkbeeldige levens!). Ten eerste natuurlijk zoveel mogelijk tijd van de dag besteden aan schrijven. Daarnaast altijd een notitieboekje bij me hebben waar ik briljante ingevingen gelijk in kan opschrijven om ze later te verwerken. En er is natuurlijk nieuwe input nodig door te lezen, inspirerende plekken te bezoeken, aandacht te hebben voor mijn omgeving en de mensen om mij heen ( hé, hoe mindfull :-)) en voldoende buiten te zijn en zo de wind mijn hoofd te laten schoonblazen zodat er weer ruimte is voor nieuwe dingen.

Op naar mijn schrijversweek!

 

Afdenken

Als klein meisje lag ik ’s avonds in bed en nam ik mij voor om alles wat in mijn hoofd zat te leren kennen. Volgens mij had ik daar ook een beeld bij van mijn hersenen en dat ik die stukje voor stukje zou uitpluizen. Analyseren van mijzelf en anderen zat er al vroeg in:-) Wat er ook al vroeg in zat was het idee dat dat de weg naar geluk was.

Op het moment dat ik begon met oefenen met mindfulness belandde ik dan ook bijna in een soort identiteitscrisis: ik werd geacht om als mijn gedachten afdwaalden ze met mildheid weer terug te sturen naar het concentratiepunt van de meditatie, zoals de ademhaling. Dat wilde ik helemaal niet! Zelfs al was ik niet over belangrijke dingen aan het denken, dan nog wilde ik eerst mijn gedachtegang “afdenken” alvorens terug te gaan naar de ademhaling. Alsof al mijn gedachten, zelfs als ze niet over belangrijke dingen gingen, toch eigenlijk te belangrijk waren om zomaar te onderbreken.

Tegen mijn kinderen zeg ik, als ze iets willen zeggen maar vergeten zijn wat, dat als het echt belangrijk is het wel weer terugkomt. Waarom dit dan niet op mijzelf toepassen? Mijn gedachten onderbreken, teruggaan naar de meditatie, met aandacht en erop vertrouwen dat als het belangrijk is de gedachte wel weer terugkomt?

Dat concept van zomaar je gedachten loslaten en “zijn” stond haaks op mijn patroon van analyseren/doorgronden van mijzelf, anderen en situaties (vanuit mindfulness noem je dit de “doe-modus”). Het idee van dit loslaten ging ook gepaard met een soort van schuldgevoel vanuit loyaliteit naar mijn moeder en mijn opvoeding toe, terugdenkend aan de avonden dat mijn moeder voordat ik ging slapen nog even gezellig bij mij lag en wij samen de dag doornamen en aan het analyseren waren.

En ergens moest ik er ook om lachen dat ik zelfs gedachten over niks niet wilde loslaten, te absurd toch eigenlijk! De humor hiervan inzien hielp tot mijn besluit te komen om voortaan in ieder geval bij het mediteren, bij afdwalen in gedachten, zo snel mogelijk terug te keren met mijn aandacht naar de meditatie en het “afdenken” te laten. En soms lukt dat me ook nog :-)