Bekentenis

Ik zal er maar voor uitkomen (in het kader van de mindfulness, alles er laten zijn en dus ook de minder mooie kanten van jezelf accepteren): ik ben suikerverslaafd.

snoepWaar het op neer komt is dat ik niet met mate suiker kan eten. Bij mij heeft suiker het effect dat ik er heel moe van wordt. En doordat ik er zo moe van wordt ga ik meer suiker eten om weer ergens energie vandaag te halen (meestal in combinatie met als extra oppepper wat koffie). Hoe meer suiker ik eet, hoe meer ik instort en hoe sneller ik weer nieuwe suiker nodig heb. Ik word dan soms zelfs ’s nachts wakker doordat ik last heb van een suikerdip. Dit werkt toe naar het punt dat ik in alle kastjes ga speuren of er nog iets te snoepen is en ook het snoep dat bedoeld is voor ’s middags voor de kinderen ga opeten. Op het dieptepunt ga ik zelfs speciaal naar de winkel voor zoetigheid en ben ik ook in mijn gedachten best veel bezig met wat ik als volgende suikerding ga eten. Er zit eigenlijk geen enkele rem meer op. snoep 2Een soort bij-effect is dat het avondeten ook steeds ongezonder wordt omdat over de hele linie waar ik trek in heb anders wordt. Ineens heb ik veel meer behoefte aan een vette, zoute, makkelijk naar binnen te werken hap. Schaam, schaam, schaam. Mijn redding is dat ik vind dat mijn kinderen gezond moeten eten en ik ze niet van die troep wil voorzetten (alhoewel zij dat graag zouden willen:-)).

De afgelopen twee jaar heb ik grotendeels suikervrij doorgebracht. Om verleidingen zo klein mogelijk te maken heb ik in mijn omgeving aangegeven dat ik niet tegen suiker kan. Als ik in de verleiding kwam om iets zoets te eten vroeg ik me eerst even af of het me waard was om voor dit snoepje/taartje/koekje weer een aantal dagen vreselijk trek te hebben in meer zoetigheid en daar tegen te moeten vechten. Inmiddels weet ik namelijk dat als ik stop met suiker eten de eerste dagen het zwaarst zijn. Dat is echt 3 -4 dagen flink doorbijten want de trek in snoep is dan enorm. Na die dagen gaat het steeds makkelijker, zolang ik maar geen zoete smaak in mijn mond krijg. Suikervervangers kunnen in die periode ook niet, want dat zet gelijk alles weer in werking. Cold turkey dus! wortelsHet fijne is dat als ik eenmaal die eerste fases door ben het daarna zoveel rust geeft. Alleen al het niet hoeven nadenken over welk snoep nu weer te gaan eten of over of er nog wel genoeg zoetigheid in huis is, heerlijk!

Na zo’n lange periode zonder suiker en met Sinterklaas en een aantal kinderverjaardagen in het verschiet dacht ik eigenlijk dat ik het wel weer zou kunnen, een beetje suiker eten en het onder controle houden. Overmoedig! Naar nu blijkt kan ik dat niet. En nu? Nu ben ik moed aan het verzamelen om weer helemaal te stoppen. Of eigenlijk ben ik het de hele tijd voor me uit aan het schuiven: “deze week is niet handig want dan hebben we nog de verjaardag van een van de kinderen en dan is het wel zo gezellig om een stukje taart mee te eten (mind you, daar heb ik de afgelopen 2 jaar ook niet mee gezeten….) en dan is het alweer bijna kerst en dan is het ook zo’n gedoe etc. etc.”

Now is as good as a time as any!

 

 

Razende kip

stress vrouwtjeIk ben als een soort razende kip door het huis gegaan dit weekend. Voor mijn doen heb ik het ook nog redelijk gestructureerd aangepakt. Ik ben op zolder begonnen en toen langzaam naar beneden toegewerkt. Ik had zelfs van tevoren een lijstje gemaakt met dingen waarvan ik vond dat ze echt moesten gebeuren in huis. En gisterochtend, een paar uur voor de makelaar kwam, was alles afgevinkt en nog wat extra. Ik had het niet achter mezelf gezocht, maar ik had zelfs in de badkamer twee handdoeken van dezelfde kleur netjes aan het haakje gehangen zodat het zo rustig mogelijk zou ogen. En de wasmand weggehaald zodat de vloer leeg zou zijn en onze kleine badkamer wat ruimtelijker zou ogen. Geen idee of het allemaal nodig was, maar die kleine extra’s maakten het voor mijzelf wel leuker. Een soort hotel in eigen huis :-)

Maar als ik zeg razende kip overdrijf ik helaas niet. Naast dat ik niet echt gezellig was voor mijn vriend en kinderen, we geen leuke dingen met elkaar hebben gedaan (zelfs niet even een spelletje, sorry Noor!), ik mezelf geen tijd gunde om kort koffie te gaan drinken met een dierbare vriendin die ik al een tijdje niet gezien had, ik doodmoe en met hoofdpijn bij het Sinterklaasfeest zat en ik voortdurend stress voelde over of het allemaal ging lukken, heb ik ook het hele weekend niet gemediteerd of mijn ochtendpagina’s geschreven. Ik vermoed dat ik ook niet echt heb ademgehaald en dicht bij mijzelf blijven? dat kwam niet eens in me op….

Uiteindelijk ben ik gisterochtend, in de stijl van de rest van het weekend natuurlijk pas nadat ik alle laatste dingen die ik op mijn lijstje had staan klaar had, mijn ochtendpagina’s gaan schrijven. Het was alsof ik weer bij mijn positieven kwam. Tijdens het schrijven begon ik te denken dat ik dit hele proces misschien ook mindful had kunnen aanpakken. Om niet vast te komen zitten in allerlei negatieve oordelen over hoe ik het weekend bezig was geweest (jaja, mijn interne criticus lag natuurlijk alweer op de loer) ben ik gelijk gaan fantaseren en schrijven over hoe in het ideale geval de mindful aanpak er dan ongeveer had uitgezien. In ieder geval had ik dan tussendoor een paar keer 3 ademhalingen met aandacht gedaan. Een kleine moeite, als je er tenminste aan denkt :-), maar een hele fijne manier om weer bij jezelf te komen. En misschien had ik dan wel gemerkt dat ik het leuker vind om schoon te maken met een muziekje erbij of had ik zelf een liedje willen zingen. Of ik had gemerkt dat een onderbreking voor een kopje koffie of even een spelletje mij weer nieuwe energie en goede zin had kunnen geven. Ook zou ik, bij een mindful aanpak, meer met mijn aandacht bij wat ik op dat moment aan het doen was zijn in plaats van mijzelf extra stress te geven door continu bezig te zijn met alles wat nog ergens op een lijstje staat. Eigenlijk komt het allebei neer op het onderbreken van mijn automatische piloot, in het hier en nu zijn, contact maken met mijzelf en ruimte maken voor gevoel.

relaxte poes
www.liesbrit.nl

Er is in ieder geval nog ruimte voor verbetering:-)

Trots!

 

5 tibetanen

Vanmorgen ben ik weer mijn dag begonnen met de 5 Tibetanen. Waarom het nodig is om dat zo expliciet te noemen? Omdat ik er trots op ben!

Na weer een gebroken nacht door een onrustig slapend ziek kind, lag ik toen de wekker ging nog doodmoe in bed met maar één wens: nog heel lang verder mogen slapen! Helaas, de dag ging gewoon weer beginnen. En ondanks stevige tegenzin ben ik toch mijn 5 Tibetanen gaan doen.

De 5 Tibetanen zijn 5 yogaoefeningen die je ieder 21 keer achter elkaar uitvoert. Het idee is dat door deze oefeningen te doen energie vrijkomt in je lichaam (chakra’s) en je vol energie de dag in gaat. Het zijn best pittige oefeningen. Je bouwt gelukkig rustig aan op , startend met 3 herhalingen van iedere oefening en dan iedere week 2 herhalingen erbij. Die opbouw hielp mij in ieder geval om het vol te houden en in een ritme te komen. De eerste weken, als je nog maar weinig herhalingen doet, vond ik de drempel relatief laag om ze ook echt te doen. Het is maar een paar minuutjes. Wat voor mij ook hielp om het tot nu toe vol te houden is dat je bij de eerste oefening van de 5 Tibetanen niets anders doet dan rondjes draaien. Dat vind ik zo’n relaxt begin! En als ik dan toch bezig ben…..

Inmiddels doe ik al 17 herhalingen. Ik bouw niet stipt iedere week door, maar probeer vooral te luisteren naar wat mijn lichaam hierover aangeeft. Tot nu toe kwam er iedere keer een dag dat ik het gevoel had dat ik kon opbouwen. Soms na een week, soms eerder en soms later. Dat luisteren naar mijn lichaam in plaats van strikt een schema te volgen kost me soms moeite (want ik doe dingen graag zoals ze horen….), maar werkt voor mij in dit geval heel goed. Iets om steeds vaker te doen: uit mijn hoofd, uit de schema’s en hoe het hoort en terug naar mijn lichaam en gevoel (hé, daar is de mindfulness weer:-)).

En dat gevoel van trots? Daar ga ik lekker de rest van de dag van genieten!

 

Wannabe yogi

zee

Er zijn een heleboel (en steeds meer) dingen die ik graag wil leren, wil kunnen of wil zijn. En één daarvan is yogi zijn. Althans wat ik denk dat een yogi is:-)

In mijn beleving (dit is dus geen officiële definitie, maar mijn persoonlijke beeld) is een echte yogi het toppunt van acceptatie en liefdevolle vriendelijkheid. Met respect voor al het leven en weinig ego. En daarnaast bezig zijn met meditatie, asana’s, pranayama en gezonde voeding. Het eten van verse en pure producten, afgestemd op wat jouw lichaam aangeeft nodig te hebben.

Afgelopen week had ik een paar dagen een inzinking. Ik zag vooral half lege glazen, kon me zorgen maken over kleine dingen, zag overal tegenop en er kwam weinig uit mijn handen (waar ik dan natuurlijk weer van baalde…). Die inzinking maakte weer duidelijk voor mij hoe belangrijk liefdevolle vriendelijkheid naar jezelf en anderen (op zulke dagen denk ik ook veel meer onaardige dingen over anderen, sorry!) is en hoe moeilijk het is je niet te verzetten tegen negatieve gevoelens maar deze te accepteren.

Lijden= pijn x verzet. Hoe meer je je verzet tegen de pijn die je hebt (lichamelijk of geestelijk), des te meer last je ervan zult ervaren. Mijn verzet kwam vooral in de vorm van allerlei gedachten over dat ik weer een inzinking had, ondanks alle goede dingen die ik voor mijzelf aan het doen ben. Over dat niks helpt en waarom ik er eigenlijk nog energie in steek en over dat andere mensen vast geen last zullen hebben van dit soort inzinkingen en over dat het eindeloos is. Je ziet het patroon zich aftekenen…. Aan alle kanten verzet in plaats van accepteren dat ik me minder goed voel. Op het moment dat ik in het verzet gaat kan ik eigenlijk ook niet meer achterhalen wat voor negatief gevoel er eigenlijk schuilt onder dat laagje balen/somberheid. Is het verdriet, is het boosheid, is het angst? Zo wordt het moeilijk om lief voor mezelf te zijn en te kijken wat ik nodig heb om voor mezelf te zorgen, zoals ik wel zou doen als één van mijn kinderen zich verdrietig zou voelen. Dan zou ik ze troosten, even vasthouden, luisteren naar waar ze verdrietig over zijn.

Wat heeft geholpen om de inzinking beperkt te houden tot een paar dagen (wat terugkijkend als je je weer goed voelt natuurlijk lijkt als heel kort in plaats van de eindeloosheid als je erin zit) is dat ik ook op de mindere dagen bezig ben gebleven met mijn mindfulnessmeditaties.  Mindfulness heeft natuurlijk ook alles te maken met acceptatie, mildheid en liefdevolle vriendelijkheid.

Er is nog werk te doen op het pad naar yogi zijn:-)

 

 

Ratrace

wat een rust

Tijdens een wandeling enkele maanden geleden merkte ik een gevoel van vervreemding toen ik ’s avonds mensen met haast onze wijk in zag fietsen na een lange dag werk, de kinderen al in bed en misschien ook ’s ochtends al vroeg weg gegaan. Waren ze buiten geweest die dag of de hele dag binnen op kantoor?  Ik kon me op dat moment even niet meer voorstellen dat dit nou de bedoeling zou zijn van het leven. Het voelde alsof ik opeens buiten de grote bubbel waarin iedereen continu druk is en haast heeft, was komen te staan

Zijn zij nou gek of ben ik gek? In hoeverre is al dat harde werken nodig om de wereld draaiende te houden? Of is het een soort van zichzelf in stand houdend en almaar uitdijend proces? Kan ik hier nu rustig wandelen omdat andere mensen bereidt zijn zich het snot voor de ogen te werken?

Allemaal vragen waarop ik het antwoord voor het grote geheel niet kan overzien.Het zette mij wel aan het denken over het vormgeven van mijn eigen leven en stilstaan bij wat voor mij wezenlijk is.