Ochtendpagina’s

Nog een week en dan begint mijn mindfulness-oefengroep (Vol verwachting klopt mijn hart).  Mijn zenuwen nemen toe. Eigenlijk ga ik heen en weer tussen denken dat het allemaal niet gaat lukken en dat ik zelf nog te weinig begrijp van mindfulness om daar anderen iets in te kunnen bieden tot dat ik denk dat ik het niet zo zwaar moet maken en gewoon lekker moet gaan genieten. Dat is wel iets waar ik goed in ben: dingen zwaar maken, alle licht en lucht eruit halen. Zo gaat het ook met mijn blogs, ik probeer ze luchtig te maken en op de een of andere manier worden ze toch weer zwaar.

Van de week had ik een helder moment en had ik het even te pakken, het luchtige. Opeens realiseerde ik me dat het niet voor niets een mindfulness- oefengroep is. Wat betekent dat ik kan oefenen en het nog helemaal niet perfect hoef te kunnen. Pfff, alsof er een fantje leeg liep:-) Dat was juist waarom ik deze opzet had bedacht. En zodra ik dit bedacht had ik er gelijk zin in.

the artist's wayDat heldere moment kwam tijdens het schrijven van mijn ochtendpagina’s. De ochtendpagina’s zijn een idee van Julia Cameron uit het boek The Artist’s Way.  Waar het op neer komt is dat je iedere ochtend 3 pagina’s schrijft over wat er ook maar in je hoofd opkomt. Het hoeft dus niet speciaal ergens over te gaan, echt gewoon wat dan ook tot je 3 pagina’s vol hebt. Bij mij start het dus vaak met een soort opsomming van wat ik eigenlijk vind dat ik allemaal zou moeten doen. Het grootste deel van die 3 pagina’s gaat het voor mijn gevoel nergens over, met hier en daar een helder momentje. Maar het is echt heel fijn om te doen, ik kan het iedereen aanraden! Het is eigenlijk ook een soort mindful/meditatie-moment. Even met niks anders bezig zijn en zonder er allerlei betekenissen aan te hangen je gedachten voorbij laten komen als wolken aan de lucht. Het enige verschil is dat je ze nu onderweg ook nog even opschrijft.

Oja, je laat niemand je ochtendpagina’s lezen en de eerste maanden stop je ze gewoon in een map en lees je ze zelf ook niet terug. En nog een oja, Julia Cameron gaat er vanuit dat je je wekker eerder zet en ze dan schrijft. Dat heb ik een paar keer geprobeerd, maar ik werd daar niet echt gelukkig van. Nu schrijf ik ze op het moment dat het past (maar wel braaf iedere dag!) en probeer dat moment zo vroeg mogelijk in mijn ochtendprogramma te laten vallen. En beter dat je ze ’s middags of ’s avonds schrijft dan helemaal niet, toch?!

Bekentenis

Ik zal er maar voor uitkomen (in het kader van de mindfulness, alles er laten zijn en dus ook de minder mooie kanten van jezelf accepteren): ik ben suikerverslaafd.

snoepWaar het op neer komt is dat ik niet met mate suiker kan eten. Bij mij heeft suiker het effect dat ik er heel moe van wordt. En doordat ik er zo moe van wordt ga ik meer suiker eten om weer ergens energie vandaag te halen (meestal in combinatie met als extra oppepper wat koffie). Hoe meer suiker ik eet, hoe meer ik instort en hoe sneller ik weer nieuwe suiker nodig heb. Ik word dan soms zelfs ’s nachts wakker doordat ik last heb van een suikerdip. Dit werkt toe naar het punt dat ik in alle kastjes ga speuren of er nog iets te snoepen is en ook het snoep dat bedoeld is voor ’s middags voor de kinderen ga opeten. Op het dieptepunt ga ik zelfs speciaal naar de winkel voor zoetigheid en ben ik ook in mijn gedachten best veel bezig met wat ik als volgende suikerding ga eten. Er zit eigenlijk geen enkele rem meer op. snoep 2Een soort bij-effect is dat het avondeten ook steeds ongezonder wordt omdat over de hele linie waar ik trek in heb anders wordt. Ineens heb ik veel meer behoefte aan een vette, zoute, makkelijk naar binnen te werken hap. Schaam, schaam, schaam. Mijn redding is dat ik vind dat mijn kinderen gezond moeten eten en ik ze niet van die troep wil voorzetten (alhoewel zij dat graag zouden willen:-)).

De afgelopen twee jaar heb ik grotendeels suikervrij doorgebracht. Om verleidingen zo klein mogelijk te maken heb ik in mijn omgeving aangegeven dat ik niet tegen suiker kan. Als ik in de verleiding kwam om iets zoets te eten vroeg ik me eerst even af of het me waard was om voor dit snoepje/taartje/koekje weer een aantal dagen vreselijk trek te hebben in meer zoetigheid en daar tegen te moeten vechten. Inmiddels weet ik namelijk dat als ik stop met suiker eten de eerste dagen het zwaarst zijn. Dat is echt 3 -4 dagen flink doorbijten want de trek in snoep is dan enorm. Na die dagen gaat het steeds makkelijker, zolang ik maar geen zoete smaak in mijn mond krijg. Suikervervangers kunnen in die periode ook niet, want dat zet gelijk alles weer in werking. Cold turkey dus! wortelsHet fijne is dat als ik eenmaal die eerste fases door ben het daarna zoveel rust geeft. Alleen al het niet hoeven nadenken over welk snoep nu weer te gaan eten of over of er nog wel genoeg zoetigheid in huis is, heerlijk!

Na zo’n lange periode zonder suiker en met Sinterklaas en een aantal kinderverjaardagen in het verschiet dacht ik eigenlijk dat ik het wel weer zou kunnen, een beetje suiker eten en het onder controle houden. Overmoedig! Naar nu blijkt kan ik dat niet. En nu? Nu ben ik moed aan het verzamelen om weer helemaal te stoppen. Of eigenlijk ben ik het de hele tijd voor me uit aan het schuiven: “deze week is niet handig want dan hebben we nog de verjaardag van een van de kinderen en dan is het wel zo gezellig om een stukje taart mee te eten (mind you, daar heb ik de afgelopen 2 jaar ook niet mee gezeten….) en dan is het alweer bijna kerst en dan is het ook zo’n gedoe etc. etc.”

Now is as good as a time as any!

 

 

Razende kip

stress vrouwtjeIk ben als een soort razende kip door het huis gegaan dit weekend. Voor mijn doen heb ik het ook nog redelijk gestructureerd aangepakt. Ik ben op zolder begonnen en toen langzaam naar beneden toegewerkt. Ik had zelfs van tevoren een lijstje gemaakt met dingen waarvan ik vond dat ze echt moesten gebeuren in huis. En gisterochtend, een paar uur voor de makelaar kwam, was alles afgevinkt en nog wat extra. Ik had het niet achter mezelf gezocht, maar ik had zelfs in de badkamer twee handdoeken van dezelfde kleur netjes aan het haakje gehangen zodat het zo rustig mogelijk zou ogen. En de wasmand weggehaald zodat de vloer leeg zou zijn en onze kleine badkamer wat ruimtelijker zou ogen. Geen idee of het allemaal nodig was, maar die kleine extra’s maakten het voor mijzelf wel leuker. Een soort hotel in eigen huis :-)

Maar als ik zeg razende kip overdrijf ik helaas niet. Naast dat ik niet echt gezellig was voor mijn vriend en kinderen, we geen leuke dingen met elkaar hebben gedaan (zelfs niet even een spelletje, sorry Noor!), ik mezelf geen tijd gunde om kort koffie te gaan drinken met een dierbare vriendin die ik al een tijdje niet gezien had, ik doodmoe en met hoofdpijn bij het Sinterklaasfeest zat en ik voortdurend stress voelde over of het allemaal ging lukken, heb ik ook het hele weekend niet gemediteerd of mijn ochtendpagina’s geschreven. Ik vermoed dat ik ook niet echt heb ademgehaald en dicht bij mijzelf blijven? dat kwam niet eens in me op….

Uiteindelijk ben ik gisterochtend, in de stijl van de rest van het weekend natuurlijk pas nadat ik alle laatste dingen die ik op mijn lijstje had staan klaar had, mijn ochtendpagina’s gaan schrijven. Het was alsof ik weer bij mijn positieven kwam. Tijdens het schrijven begon ik te denken dat ik dit hele proces misschien ook mindful had kunnen aanpakken. Om niet vast te komen zitten in allerlei negatieve oordelen over hoe ik het weekend bezig was geweest (jaja, mijn interne criticus lag natuurlijk alweer op de loer) ben ik gelijk gaan fantaseren en schrijven over hoe in het ideale geval de mindful aanpak er dan ongeveer had uitgezien. In ieder geval had ik dan tussendoor een paar keer 3 ademhalingen met aandacht gedaan. Een kleine moeite, als je er tenminste aan denkt :-), maar een hele fijne manier om weer bij jezelf te komen. En misschien had ik dan wel gemerkt dat ik het leuker vind om schoon te maken met een muziekje erbij of had ik zelf een liedje willen zingen. Of ik had gemerkt dat een onderbreking voor een kopje koffie of even een spelletje mij weer nieuwe energie en goede zin had kunnen geven. Ook zou ik, bij een mindful aanpak, meer met mijn aandacht bij wat ik op dat moment aan het doen was zijn in plaats van mijzelf extra stress te geven door continu bezig te zijn met alles wat nog ergens op een lijstje staat. Eigenlijk komt het allebei neer op het onderbreken van mijn automatische piloot, in het hier en nu zijn, contact maken met mijzelf en ruimte maken voor gevoel.

relaxte poes
www.liesbrit.nl

Er is in ieder geval nog ruimte voor verbetering:-)

Opruimen….

tiny house (tinycentral.com)
tiny house (tinycentral.com)

Komende week komt er een makelaar bij ons langs. Niet dat we ons huis gaan verkopen, maar we hebben wel een taxatie nodig. En sinds ik weet dat die makelaar gaat komen kijk ik opeens met andere ogen naar ons huis. Ineens valt op hoe vol met spullen ons huis is en hoeveel dingen aan ons huis niet afgewerkt zijn (roestend balkon, uit elkaar vallende keuken, afgeleefde vloer, kaal houtwerk etc. etc.). Gek dat je dat op een gegeven moment zelf niet meer ziet totdat er iemand in huis komt die er nog nooit is geweest en helemaal als die persoon ook nog een makelaar is die je huis komt beoordelen. Dat wordt nog een druk weekend…..

Afgelopen jaar heb ik ons huis al eens onder handen genomen volgens de Kondo methode. Ik had toen 3 maanden vrij genomen van mijn werk als een soort adempauze. Om mezelf te resetten, uit de overlevingsstand te komen, nieuwe ideeën en inspiratie op te doen en eens de stand op te maken na een lange periode waarin ik geen plezier meer had in mijn werk. In eerste instantie had ik hele lijsten met dingen die ik wilde gaan doen tijdens die maanden. Daar werd ik vervolgens zo onrustig en opgejaagd van dat ik die lijst snel weer heb weggegooid. Vaak voorkomende vraag van mensen die hoorden over mijn sabbatical was of ik op reis ging of misschien een boek ging schrijven. Het was grappig om de reacties te zien als ik aangaf dat ik eigenlijk vooral helemaal niks ging doen.

Dat niks werd uiteindelijk veel lezen, wandelen en…. opruimen. Ik kan ontzettend moeilijk dingen weggooien (en inmiddels zijn mijn kinderen ook zo :-(), dus je kunt je misschien voorstellen dat ons huis langzaam dichtgeslibt is. Jarenlang heb ik hiervoor mijn ogen gesloten en was er eerlijk gezegd ook geen tijd en energie voor. En als de volheid me dan aanvloog en ik behoefte had aan meer ruimte dan zag ik de oplossing vooral in een groter huis en niet in minder spullen. Totdat ik aan het begin van mijn sabbatical een documentaire zag over mensen in Amerika die bewust in een heel klein huis gingen wonen (We the tiny house people van Kirsten Dirksen). Dat was een behoorlijke eye-opener. Hoeveel spullen heb je eigenlijk nodig?

opgeruimd

Met het boek van Marie Kondo ben ik toen een groot deel van het huis doorgegaan, beginnend bij de kledingkasten. Met de kleding was ik goed op dreef en kon ik zo een heleboel uit de kast halen wat ik al jaren niet meer aanhad en doorgegeven kon worden. Vervolgens ging ik door naar de boeken. Moeilijk, want ik vind boeken heel fijn (om te lezen en te hebben)…. Maar goed, ruimte in de kasten ontstaat niet vanzelf dus ook bij mijn boeken ben ik gaan kijken welke boeken mij blij maken en welke minder (de vraag die Marie Kondo je bij alles laat stellen is: doe it spark joy?) En toen ging ik, achteraf gezien, de fout in. Want in plaats van de uitgeselecteerde boeken gelijk weg te doen, heb ik ze in tassen op zolder gezet…. Je raadt het al, daar staan ze nu nog en ik kon het tot nu toe niet meer over mijn hart verkrijgen om ze weg te doen (” wie weet wil ik ze toch ooit nog een keer lezen”). Wel ben ik lid geworden van de bibliotheek zodat de hoeveelheid boeken die permanent het huis in komt sterk is afgenomen.

Maar nu komt de makelaar (en hindert het mijzelf ook weer dat alles in huis zo mudje vol ligt, een rustig hoofd in een rustig huis). Er moet iets gebeuren! Ik zal denk ik straks mijn Marie Kondo boek maar weer uit de kast trekken en dit weekend met hernieuwde moed ruimte gaan maken in huis.

 

 

Trots!

 

5 tibetanen

Vanmorgen ben ik weer mijn dag begonnen met de 5 Tibetanen. Waarom het nodig is om dat zo expliciet te noemen? Omdat ik er trots op ben!

Na weer een gebroken nacht door een onrustig slapend ziek kind, lag ik toen de wekker ging nog doodmoe in bed met maar één wens: nog heel lang verder mogen slapen! Helaas, de dag ging gewoon weer beginnen. En ondanks stevige tegenzin ben ik toch mijn 5 Tibetanen gaan doen.

De 5 Tibetanen zijn 5 yogaoefeningen die je ieder 21 keer achter elkaar uitvoert. Het idee is dat door deze oefeningen te doen energie vrijkomt in je lichaam (chakra’s) en je vol energie de dag in gaat. Het zijn best pittige oefeningen. Je bouwt gelukkig rustig aan op , startend met 3 herhalingen van iedere oefening en dan iedere week 2 herhalingen erbij. Die opbouw hielp mij in ieder geval om het vol te houden en in een ritme te komen. De eerste weken, als je nog maar weinig herhalingen doet, vond ik de drempel relatief laag om ze ook echt te doen. Het is maar een paar minuutjes. Wat voor mij ook hielp om het tot nu toe vol te houden is dat je bij de eerste oefening van de 5 Tibetanen niets anders doet dan rondjes draaien. Dat vind ik zo’n relaxt begin! En als ik dan toch bezig ben…..

Inmiddels doe ik al 17 herhalingen. Ik bouw niet stipt iedere week door, maar probeer vooral te luisteren naar wat mijn lichaam hierover aangeeft. Tot nu toe kwam er iedere keer een dag dat ik het gevoel had dat ik kon opbouwen. Soms na een week, soms eerder en soms later. Dat luisteren naar mijn lichaam in plaats van strikt een schema te volgen kost me soms moeite (want ik doe dingen graag zoals ze horen….), maar werkt voor mij in dit geval heel goed. Iets om steeds vaker te doen: uit mijn hoofd, uit de schema’s en hoe het hoort en terug naar mijn lichaam en gevoel (hé, daar is de mindfulness weer:-)).

En dat gevoel van trots? Daar ga ik lekker de rest van de dag van genieten!

 

Paarse olifant met gele vlekken

Elmer

Gisteren heb ik op de valreep nog wat gelezen in een boek van de bibliotheek dat terug moest. Sinds dit jaar ben ik voor het eerst in mijn volwassen leven lid van de bibliotheek en ik vind het fantastisch! Ik lijk soms wel een kind in een snoepwinkel zoveel leuks is er te vinden. En omdat het geen geld kost, je ze ook lekker weer terug kan brengen en ze geen permanente ruimte innemen in je huis (dat al meer dan vol is, maar daarover wellicht een andere keer…) leen ik ook regelmatig boeken die ik anders niet gelezen zou hebben. Over meridianen of chakra’s bijvoorbeeld. Of kookboeken, yogaboeken en af en toe een chicklit.  Maar goed, genoeg gejubeld over de bibliotheek want dat was niet waar ik het over ging hebben:-)

Regelmatig haal ik in al mijn hebberigheid zoveel boeken dat ik er niet tegenop kan lezen. Zo ging dat dus ook met dat boek wat ik op de valreep nog even doorlas, het boek Stil van Susan Cain. Het boek gaat, in mijn woorden, over dat extraversie over het algemeen als het summum gezien wordt maar dat er zowel extraverte als introverte mensen nodig zijn op de wereld omdat ze ieder hun eigen voordelen en krachten meebrengen.  Nu ga ik niet verder de inhoud van het boek beschrijven, want daar merk ik van dat het me geen energie geeft. Dan heb ik het idee dat ik heel secuur de inhoud moet gaan weergeven en dat is lastig als je iemand bent die meer globaal dingen onthoudt en dat vooral doet gerelateerd aan de inzichten in de eigen situatie (wat wat anders kan zijn dan hoe het precies in het boek stond). Om een lange verhaal kort te maken: het boek was mijn inspiratiebron van waaruit ik weer op een andere manier tegen bepaalde dingen aan ben gaan kijken.

Hier een aantal van die inzichten: Het is prima om introvert te zijn. Introverte mensen zijn niet perse verlegen, asociaal of onvriendelijk. Introverte mensen hebben ook behoefte aan contact met anderen, maar die contacten zullen ze wel eerder energie kosten dan energie geven. Het is normaal voor introverte mensen om (een sterke) behoefte aan stilte en tijd voor jezelf te hebben, om liever met goede vriendinnen koffie te drinken in de stad dan ’s avonds te gaan stappen en liever gesprekken te voeren die ergens over gaan dan wat te babbelen.

Het lezen gaf mij een heel rustig gevoel omdat ik er zoveel in herkende. Net alsof je erachter komt dat je niet de enige paarse olifant met gele vlekken op de wereld bent maar er nog hele kuddes van rondlopen. Het maakt het makkelijker om uit te gaan van mijzelf, van mijn eigen krachten, in plaats van te verwachten van mijzelf dat ik iets moet worden wat ik eigenlijk echt niet ben. Accepteren dus van dat wat er is (hé, is dat ook niet een van de boodschappen van mindfulness :-)) en daarmee aan de slag in plaats van je ertegen te verzetten en het anders te willen. En wat ik mij en passant ook nog realiseerde is dat ik niet alleen vaak bezig ben van mijzelf te vinden dat ik van een rondje in een vierkantje moet veranderen, maar dat ik dat stiekem ook een beetje bij mijn kinderen doe. Alsof alleen vierkantjes gelukkig zijn. Hup, iedereen in zijn eigen vorm en eigen kracht!

Leve de rondjes en vierkantjes en alle andere vormen, leve de olifanten van alle soorten, kleuren en maten!