Wannabe yogi

zee

Er zijn een heleboel (en steeds meer) dingen die ik graag wil leren, wil kunnen of wil zijn. En één daarvan is yogi zijn. Althans wat ik denk dat een yogi is:-)

In mijn beleving (dit is dus geen officiële definitie, maar mijn persoonlijke beeld) is een echte yogi het toppunt van acceptatie en liefdevolle vriendelijkheid. Met respect voor al het leven en weinig ego. En daarnaast bezig zijn met meditatie, asana’s, pranayama en gezonde voeding. Het eten van verse en pure producten, afgestemd op wat jouw lichaam aangeeft nodig te hebben.

Afgelopen week had ik een paar dagen een inzinking. Ik zag vooral half lege glazen, kon me zorgen maken over kleine dingen, zag overal tegenop en er kwam weinig uit mijn handen (waar ik dan natuurlijk weer van baalde…). Die inzinking maakte weer duidelijk voor mij hoe belangrijk liefdevolle vriendelijkheid naar jezelf en anderen (op zulke dagen denk ik ook veel meer onaardige dingen over anderen, sorry!) is en hoe moeilijk het is je niet te verzetten tegen negatieve gevoelens maar deze te accepteren.

Lijden= pijn x verzet. Hoe meer je je verzet tegen de pijn die je hebt (lichamelijk of geestelijk), des te meer last je ervan zult ervaren. Mijn verzet kwam vooral in de vorm van allerlei gedachten over dat ik weer een inzinking had, ondanks alle goede dingen die ik voor mijzelf aan het doen ben. Over dat niks helpt en waarom ik er eigenlijk nog energie in steek en over dat andere mensen vast geen last zullen hebben van dit soort inzinkingen en over dat het eindeloos is. Je ziet het patroon zich aftekenen…. Aan alle kanten verzet in plaats van accepteren dat ik me minder goed voel. Op het moment dat ik in het verzet gaat kan ik eigenlijk ook niet meer achterhalen wat voor negatief gevoel er eigenlijk schuilt onder dat laagje balen/somberheid. Is het verdriet, is het boosheid, is het angst? Zo wordt het moeilijk om lief voor mezelf te zijn en te kijken wat ik nodig heb om voor mezelf te zorgen, zoals ik wel zou doen als één van mijn kinderen zich verdrietig zou voelen. Dan zou ik ze troosten, even vasthouden, luisteren naar waar ze verdrietig over zijn.

Wat heeft geholpen om de inzinking beperkt te houden tot een paar dagen (wat terugkijkend als je je weer goed voelt natuurlijk lijkt als heel kort in plaats van de eindeloosheid als je erin zit) is dat ik ook op de mindere dagen bezig ben gebleven met mijn mindfulnessmeditaties.  Mindfulness heeft natuurlijk ook alles te maken met acceptatie, mildheid en liefdevolle vriendelijkheid.

Er is nog werk te doen op het pad naar yogi zijn:-)

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *