Vol verwachting klopt mijn hart

Niet vanwege de Sint en cadeautjes in mijn schoen, maar omdat ik zo de meditatiekussens mag gaan ophalen die speciaal voor mij gemaakt zijn. Woehoe! Wat een stap!

meditatiekussen 1

Je vraagt je misschien af waar ik meditatiekussens voor nodig heb en waarom dat voor mij zo’n stap is? De meditatiekussens zijn niet voor mijzelf om op te gaan zitten (ik heb er al één :-)) maar voor de deelnemers aan mijn mindfulness-oefengroepje.  Afgelopen maanden heb ik een opleiding tot mindfulness/MBCT trainer gevolgd. Hoewel het fijn was om te oefenen met de opleidingsgroep, merkte ik na afloop dat ik het toch nog wel een spannend idee vond om zelf een mindfulnessgroep te starten. Heb ik al wel genoeg bagage? Zoals bij de meeste nieuwe dingen die ik wil gaan doen heb ik het idee dat ik eerst jarenlang opleidingen moet volgen en alle ins en outs moet weten voordat ik ermee aan de slag kan. Ervaringsleren is niet mijn voorkeursstijl…. Het nadeel van mijn strategie is dat ik dus niet verder aan de slag ga, het niet alvast ga uitproberen. En daardoor het nieuw geleerde soms helemaal uit beeld verdwijnt. Hoe dit te tackelen? Daar komt de oefengroep in beeld. Wat ik heb bedacht is om de komende periode met deze groep aan de slag te gaan om zo verder vertrouwen in mijn kunnen op te bouwen en tegelijkertijd feedback te krijgen.

Even een inkijkje in hoe dat bij mij in zijn werk gaat: vol van mijn idee benader ik met goede moed een aantal mensen in mijn omgeving, die allemaal zonder aarzeling enthousiast reageren. Daarna moet ik even bijkomen van dat het zo soepel gaat, dat ze zo enthousiast zijn en van de druk die ik ineens een beetje ervaar. Ik blijf vervolgens een beetje hangen in dat bijkomen. Mijn gedachten gaan weer met me aan de haal en beginnen me te vertellen dat ze misschien toch niet zo enthousiast zijn, dat ik het me verbeeld heb, dat ze misschien toen wel wilden maar nu niet meer dus doe er vooral maar niks meer mee,  dat ik eerst alles tot in detail goed doorgedacht moet hebben. Kortom, aan alle kanten blokkerend en saboterend! Na zo wat uitstellen heb ik besloten mezelf wat klem te zetten door meditatiekussens aan te schaffen. Om nou met een hele stapel meditatiekussens te zitten en er verder niks mee te doen…..

En het heeft gewerkt! Vervolgens heb ik iedereen nog eens gepolst en ja ze waren nog steeds enthousiast, snel een datum geprikt en nou gaat we heus binnenkort van start! Nu ga ik snel de kussens halen.

Denkbeeldige levens

Raindrops keep falling on my head

Wat een weer! Een goed moment om te schrijven. Samen met een goede vriendin ben ik The artist’s way van Julia Cameron aan het doen. De insteek van het boek is je creativiteit deblokkeren door het doen van bepaalde opdrachten. Mijn eerste gedachte hierbij was: welke creativiteit? Als ik iets niet heb gezien in mijzelf is het creativiteit. Wat dat betreft is het goed dat we het samen doen, want als ik in mijn eentje was begonnen had ik het boek en de opdrachten al gelijk opzij gelegd.

Het idee is dat creativiteit onder andere geblokkeerd raakt door allerlei negatieve dingen die je tegen jezelf zegt over dat je het niet kan, dat het niet goed genoeg is etc. En zij biedt een manier om tegenwicht te bieden aan deze negativiteit, namelijk het omvormen in positieve affirmaties. De eerste keer dat ik de voorgestelde affirmaties las moest ik er vooral heel erg van lachen, zo ver stonden ze van mij af. Inmiddels probeer ik ze wat meer serieus te nemen en mijzelf te benaderen als iemand waar ook (wat) creativiteit in zit:-) Steeds beter herken ik de creativiteit-ondermijnende dingen die ik tegen mijzelf zeg en a la mindfulness herken ik ze, verwelkom ik ze om ze vervolgens los te laten en als wolkjes weer verder te laten drijven (vind dat beeld van wolken die verder drijven in de lucht altijd heel helder en helpend).

Terug naar het schrijven. Een van de beginopdrachten is zonder al te veel erover na te denken 5 denkbeeldige levens  te bedenken (in mijn geval) yogalerares, zangeres, schrijver, schoonheidsspecialiste, ayurvedisch arts). Van die 5 kies je er één uit (in mijn geval schrijver). De volgende stap is om een week als schrijver te leven.  Tot zover ging het doen van de opdracht best oke. Maar hoe leef je als een schrijver? Ik heb een aantal dingen bedacht (én bedacht dat ik deze oefening vaker ga doen met andere denkbeeldige levens!). Ten eerste natuurlijk zoveel mogelijk tijd van de dag besteden aan schrijven. Daarnaast altijd een notitieboekje bij me hebben waar ik briljante ingevingen gelijk in kan opschrijven om ze later te verwerken. En er is natuurlijk nieuwe input nodig door te lezen, inspirerende plekken te bezoeken, aandacht te hebben voor mijn omgeving en de mensen om mij heen ( hé, hoe mindfull :-)) en voldoende buiten te zijn en zo de wind mijn hoofd te laten schoonblazen zodat er weer ruimte is voor nieuwe dingen.

Op naar mijn schrijversweek!

 

Afdenken

Als klein meisje lag ik ’s avonds in bed en nam ik mij voor om alles wat in mijn hoofd zat te leren kennen. Volgens mij had ik daar ook een beeld bij van mijn hersenen en dat ik die stukje voor stukje zou uitpluizen. Analyseren van mijzelf en anderen zat er al vroeg in:-) Wat er ook al vroeg in zat was het idee dat dat de weg naar geluk was.

Op het moment dat ik begon met oefenen met mindfulness belandde ik dan ook bijna in een soort identiteitscrisis: ik werd geacht om als mijn gedachten afdwaalden ze met mildheid weer terug te sturen naar het concentratiepunt van de meditatie, zoals de ademhaling. Dat wilde ik helemaal niet! Zelfs al was ik niet over belangrijke dingen aan het denken, dan nog wilde ik eerst mijn gedachtegang “afdenken” alvorens terug te gaan naar de ademhaling. Alsof al mijn gedachten, zelfs als ze niet over belangrijke dingen gingen, toch eigenlijk te belangrijk waren om zomaar te onderbreken.

Tegen mijn kinderen zeg ik, als ze iets willen zeggen maar vergeten zijn wat, dat als het echt belangrijk is het wel weer terugkomt. Waarom dit dan niet op mijzelf toepassen? Mijn gedachten onderbreken, teruggaan naar de meditatie, met aandacht en erop vertrouwen dat als het belangrijk is de gedachte wel weer terugkomt?

Dat concept van zomaar je gedachten loslaten en “zijn” stond haaks op mijn patroon van analyseren/doorgronden van mijzelf, anderen en situaties (vanuit mindfulness noem je dit de “doe-modus”). Het idee van dit loslaten ging ook gepaard met een soort van schuldgevoel vanuit loyaliteit naar mijn moeder en mijn opvoeding toe, terugdenkend aan de avonden dat mijn moeder voordat ik ging slapen nog even gezellig bij mij lag en wij samen de dag doornamen en aan het analyseren waren.

En ergens moest ik er ook om lachen dat ik zelfs gedachten over niks niet wilde loslaten, te absurd toch eigenlijk! De humor hiervan inzien hielp tot mijn besluit te komen om voortaan in ieder geval bij het mediteren, bij afdwalen in gedachten, zo snel mogelijk terug te keren met mijn aandacht naar de meditatie en het “afdenken” te laten. En soms lukt dat me ook nog :-)

Wannabe yogi

zee

Er zijn een heleboel (en steeds meer) dingen die ik graag wil leren, wil kunnen of wil zijn. En één daarvan is yogi zijn. Althans wat ik denk dat een yogi is:-)

In mijn beleving (dit is dus geen officiële definitie, maar mijn persoonlijke beeld) is een echte yogi het toppunt van acceptatie en liefdevolle vriendelijkheid. Met respect voor al het leven en weinig ego. En daarnaast bezig zijn met meditatie, asana’s, pranayama en gezonde voeding. Het eten van verse en pure producten, afgestemd op wat jouw lichaam aangeeft nodig te hebben.

Afgelopen week had ik een paar dagen een inzinking. Ik zag vooral half lege glazen, kon me zorgen maken over kleine dingen, zag overal tegenop en er kwam weinig uit mijn handen (waar ik dan natuurlijk weer van baalde…). Die inzinking maakte weer duidelijk voor mij hoe belangrijk liefdevolle vriendelijkheid naar jezelf en anderen (op zulke dagen denk ik ook veel meer onaardige dingen over anderen, sorry!) is en hoe moeilijk het is je niet te verzetten tegen negatieve gevoelens maar deze te accepteren.

Lijden= pijn x verzet. Hoe meer je je verzet tegen de pijn die je hebt (lichamelijk of geestelijk), des te meer last je ervan zult ervaren. Mijn verzet kwam vooral in de vorm van allerlei gedachten over dat ik weer een inzinking had, ondanks alle goede dingen die ik voor mijzelf aan het doen ben. Over dat niks helpt en waarom ik er eigenlijk nog energie in steek en over dat andere mensen vast geen last zullen hebben van dit soort inzinkingen en over dat het eindeloos is. Je ziet het patroon zich aftekenen…. Aan alle kanten verzet in plaats van accepteren dat ik me minder goed voel. Op het moment dat ik in het verzet gaat kan ik eigenlijk ook niet meer achterhalen wat voor negatief gevoel er eigenlijk schuilt onder dat laagje balen/somberheid. Is het verdriet, is het boosheid, is het angst? Zo wordt het moeilijk om lief voor mezelf te zijn en te kijken wat ik nodig heb om voor mezelf te zorgen, zoals ik wel zou doen als één van mijn kinderen zich verdrietig zou voelen. Dan zou ik ze troosten, even vasthouden, luisteren naar waar ze verdrietig over zijn.

Wat heeft geholpen om de inzinking beperkt te houden tot een paar dagen (wat terugkijkend als je je weer goed voelt natuurlijk lijkt als heel kort in plaats van de eindeloosheid als je erin zit) is dat ik ook op de mindere dagen bezig ben gebleven met mijn mindfulnessmeditaties.  Mindfulness heeft natuurlijk ook alles te maken met acceptatie, mildheid en liefdevolle vriendelijkheid.

Er is nog werk te doen op het pad naar yogi zijn:-)

 

 

Hoofd vs hart

hart van pepernoten 2

Mijn valkuil, ook bij het schrijven van dit blog, is dat ik te veel in mijn hoofd ga en te weinig contact maak met mijzelf. Klinkt dat wazig? Neem als voorbeeld dit blog. Mijn neiging is om te gaan denken over wat goed zou zijn om te schrijven of te denken over waar mensen op zitten te wachten. Ik ga als het ware in het hoofd van anderen zitten. Dit zorgt er dan vervolgens weer voor dat ik al snel het idee krijg dat ik niet goed genoeg/origineel genoeg/bijzonder genoeg/ leuk genoeg/ niet persoonlijk genoeg/te persoonlijk etc… schrijf.  En ondertussen weet ik niet meer waarom ik überhaupt een blog ben begonnen, is het plezier weg en ligt er vooral een hele hoge en demotiverende lat.  Wat ik zelf leuk vind? Dat is al irrelevant geworden.

Twee voor mij kenmerkende processen, namelijk het leven vanuit mijn hoofd benaderen en daarnaast ook nog in het hoofd van de ander kruipen. Mijn hoofd probeert altijd overal verklaringen voor te vinden. Voel ik me rot dan ga ik vooral hard aan het denken over waarom ik me rot voel in plaats van bezig te zijn met voelen wat ik voel. Mijn hoofd probeert altijd te bedenken wat handig en verstandig is om te doen en geeft geen ruimte aan wat leuk is of waar ik zin in heb. Mijn hoofd is vaak kritisch en bestraffend. Mijn hart raakt ondergesneeuwd.

De grote uitdaging voor mij bij het schrijven is het schrijven vanuit mijn hart. Ik denk dat dit ook de rode draad is van mijn ontdekkingsreis: contact maken met mijn hart en zo mijn leven vormgeven. (even een voorbeeldje van hoe mijn hoofd in de weg kan zitten: ik had grote aarzeling om dat stukje over mijn hart te schrijven omdat ik aan het denken was dat daar vast heel veel mensen op zullen afhaken, van die softe taal. Maar voor mij is het de kern. Hart-hoofd:1-0!)

 

Ontdekkingsreis

herfstbomen

Hoe wil ik mijn leven vorm geven, wat is wezenlijk voor mij?

Zo eindige mijn vorige blog. Nogal een vraag niet? In ieder geval voor mij een vraag die niet een twee drie te beantwoorden is en dat hoeft misschien ook niet. Ik zie het alsof ik op een ontdekkingsreis ben. Een reis waarin ik de kans krijg veel verschillende dingen te zien, te leren en te ervaren. Ik kan aan van alles snuffelen. De reis brengt momenten met zich mee dat ik volledig in paniek raak omdat ik niet weet waar het allemaal heen gaat en ik NU een antwoord wil op hoe mijn leven eruit moet zien en wat ik moet doen. Er zijn momenten dat ik grote chaos ervaar omdat ik aan (te) veel dingen tegelijk aan het snuffelen ben en ik mij afvraag of het ooit ergens toe gaat leiden.

Maar het lukt me ook af en toe (en zelfs steeds iets meer) niet met het einddoel bezig te zijn, maar met het proces er heen en daar van te genieten. Mezelf de ruimte geven te mogen ontdekken, zonder het al te hoeven weten. Met een soort verwachtingsvolle blijheid van binnen die mij doet denken aan het gevoel dat ik vroeger had als ik wakker werd op de ochtend van mijn verjaardag. Een kriebel in je buik van alles wat voor je open ligt.

Hoe ziet jouw ontdekkingsreis er uit?

Ratrace

wat een rust

Tijdens een wandeling enkele maanden geleden merkte ik een gevoel van vervreemding toen ik ’s avonds mensen met haast onze wijk in zag fietsen na een lange dag werk, de kinderen al in bed en misschien ook ’s ochtends al vroeg weg gegaan. Waren ze buiten geweest die dag of de hele dag binnen op kantoor?  Ik kon me op dat moment even niet meer voorstellen dat dit nou de bedoeling zou zijn van het leven. Het voelde alsof ik opeens buiten de grote bubbel waarin iedereen continu druk is en haast heeft, was komen te staan

Zijn zij nou gek of ben ik gek? In hoeverre is al dat harde werken nodig om de wereld draaiende te houden? Of is het een soort van zichzelf in stand houdend en almaar uitdijend proces? Kan ik hier nu rustig wandelen omdat andere mensen bereidt zijn zich het snot voor de ogen te werken?

Allemaal vragen waarop ik het antwoord voor het grote geheel niet kan overzien.Het zette mij wel aan het denken over het vormgeven van mijn eigen leven en stilstaan bij wat voor mij wezenlijk is.